Even geen Twitter

Een AD-columniste kreeg de volle laag omdat ze aangaf het nieuws niet langer te willen volgen over de terreurdreigingen en aanslagen en dat Twitter een soort open riool is. Bij de dame in kwestie had het trekjes van ‘überrelativering’ en ik denk dat wegkijken nergens een oplossing voor is, maar iets begreep ik in haar houding.

Ik hou zelf namelijk een Twitterpauze. Stoppen met Twitter is me te rigoureus. Mijn informatieverslaving laat dat ook niet toe. Ook heb ik zoals de meeste twitteraars de narcistische tik te denken dat mijn mening bijzonder is en ertoe doet. Dat doordat mensen mijn alineaatjes lezen ze bij zinnen komen of zoiets. Dat is in het echte leven natuurlijk zelden of nooit zo.

Het lucht hoogstens op. Maar meestal ook dat niet, want vaak volgt op een reactie die je zelf als gematigd en rationeel ziet als reactie weer de meest radicale hysterie.

Ik denk overigens dat iedereen zijn eigen opmerkingen als redelijk en middle of the road ziet, dus daar ben ik geen uitzondering in.

Mijn Twittersabbatical heeft trouwens net zo min zin als mijn twitteren. Vrijwel niets wat een gewone burger online doet redt of verbetert het leven van derden.

Hoogstens maak je mensen aan het lachen met een kattenfilmpje of informeer je een clubje mensen op welk kanaal een bepaalde voetbalwedstrijd te zien is.

Maar meestal is het machteloos geroep in de digitale ruimte.

En vaak nog kwaadaardig ook.

De haat tegen de zogenaamde elite die van het scherm spat en het dedain van de comfortabelen tegen het werkvolk doen daar niet zo veel voor onder. De rijken zijn landverrader en de armen racist. Zoiets.

Waar ik extra droef van word is wanneer er Twitterissues ontstaan rondom mensen die ik persoonlijk ken en aardig vind.

Als zo’n persoon iets vreselijks of iets doms twittert wil ik eigenlijk niet weten dat de persoon in kwestie dat vindt. Too much information. Want meestal vind ik zo’n persoon aardig en sta ik er kort daarop weer mee in de kroeg.

Net zo erg is het wanneer zo iemand de volle laag krijgt.

Voor velen op Twitter zijn die mensen wier mening op Twitter gehekeld wordt slechts een ava maar vaak zijn ze ook een publieke figuur.

Dan meen ik vaak te weten dat iemands als politiek correct of naïef ervaren boodschap goed bedoeld is of minstens uit een goed hart komt terwijl de reagerenden dan uitgaan van landverraad of zelfverrijking.

Een ander vindt iets over de islam of over de migrantencrisis. Ik weet dan soms dat diegene vanuit de beste bedoelingen piekert over het onderwerp maar in reacties wordt diegene dan voor racist uitgemaakt.

Ik ga er vanuit dat de meeste mensen vanuit hun optiek oplossingsgericht denken maar dat ‘linkse’ mensen oplossingen vaak in de sociaal-economische hoek zoeken en ‘rechtsen’ vaker in het sociaal-culturele.

En de losse opmerking dat beide kloppen kan op Twitter de al dan niet anonieme vrijheidsstrijders op tilt doen slaan. Te veel pathologie op het medium. Hoe leuk het in principe ook is en hoeveel informatie er ook tussen de vooringenomen bagger en hele en halve hoaxen vandaan te vissen is.

Maar die bagger is niet te vermijden. Mensen met bijnamen als (bij wijze van spreken) de koene batavier die alle moslims ‘de woestijn’ in wil schoppen. Of ‘superturk’ die tiert over kk joden of Koerdisch ongedierte. Er worden door de verschillende ‘kampen’ screenshots van gemaakt en die worden gretig ingezet voor het eigen gelijk.

Nu is het wel zo dat het de bizarre marge is die zo ten toon wordt gesteld en dat beide kanten van het gelijk dat soort razernij alleen maar in de hoek zoeken die hen uitkomt, maar het bestaat dus allemaal wel. En het gaat niet om een paar tientallen gekken. Was dat maar zo.

Toen ik net twee dagen in mijn Twitterpauze zat kwam op de goede oude tv het volgende bericht: een vijftienjarige Marokkaans-Belgische jongen was op vakantie omgekomen door een ongeval met een quad. Hele Facebookpagina’s juichten over dit trieste bericht. Ik ga de gekken niet eens citeren maar het is niet veel anders dan de andere gekken die stonden te juichen om 9-11 of Bataclan.

Gelukkig zit ik deze dagen even niet op Twitter. Ik meld me wel weer als ik iets leuks te melden heb. Ik ga er niet vanuit dat op dat moment de gemoederen bekoeld zijn of dat de psychiatrische hulp inmiddels een belangrijke slag zal hebben geslagen.