Sport

Evert

Wat een apotheose. Niemand had het verwacht, en dan is zo’n uitkomst natuurlijk nog fantastischer. Zo’n unieke prestatie. En allemaal op het laatste moment, dat maakte het extra spannend. Tot de laatste seconde moest er gewacht worden: pas als de concurrentie ook klaar is, definitief klaar, dan is het zeker. Want er kan op het laatste moment nog van alles gebeuren.

Het was één man die het deed. Magistraal om te zien hoe hij alles onder controle had, hoe hij niet verzwakte maar integendeel alle kracht uit zijn lichaam wist te persen en zo’n prestatie neer te zetten. Het publiek stond op de banken en gaf hem na afloop een staande ovatie. Een hoogtepunt van zijn carrière. Maar er ligt nog meer in het verschiet. Hij is nog jong.

Epke.

Wat een atleet. Wat een beheersing, wat een ultieme controle over het eigen lichaam.

Epke Zonderland (21) won brons op het Europees Kampioenschap turnen op het onderdeel brug met gelijke liggers (waarom het geen leggers zijn, moet de fenomenale commentator Hans van Zetten toch eens duidelijk uitliggen). Het was ontzagwekkend.

Ook de slotdag van de Nederlandse voetbalcompetitie was de moeite waard. Heel het land herontdekte de radio, en de radio klom tot grote hoogten met een superieure uitzending van Langs de Lijn, waarin zo feilloos en perfect getimed werd geschakeld tussen de diverse voetbalvelden, en zo weergaloos commentaar werd gegeven, en zo subtiel de spanning werd opgevoerd tot een uitzinnige apotheose – dat we zeker wisten dat we nooit meer voetbal op televisie hoefden te zien, maar voortaan altijd op de radio.

‘Andy, hoe is het bij jou?’

‘Het is hier nog steeds 0-2, en dat betekent dat Ajax virtueel zoals dat zo mooi heet kampioen is. Bij deze stand en als er op de andere velden niets meer gebeurt pakken de Amsterdammers de titel.’

‘We gaan naar Eindhoven. Evert?’

‘Er gebeurt hier van alles, hier in Eindhoven. De boel staat op z’n kop. Er hangt een doelpunt in de lucht, want Vitesse lijkt te breken, het Vitesse van Aad de Mos die toch niet zomaar van PSV wil verliezen maar wiens ploeg nu gewoon niet meer lijkt te kunnen. En dat doelpunt, dat ene doelpunt dat PSV nog nodig heeft voor de titel, dat doelpunt hangt in de lucht, de lucht die zo blauw en zonnig boven het stadion hangt, dat stadion waar met grote letters PHILIPS op staat, het PHILIPS dat de baas is van de club, de club die zo lang rekende op het kampioenschap maar toen in een dal terechtkwam –’

‘We gaan naar Rotterdam.’

‘Het is 2-2! AZ doet nog mee!’

‘Er gebeurt iets in Eindhoven. Evert?’

‘Phil-lip Co-cu! Phil-lip Co-cu! Wie anders had het kunnen zijn? Wie o wie? Het is Cocu! De aanvoerder schiet zelf de 5-1 erin. Het is 5-1 en PSV is virtueel kampioen bij deze stand. Maar het is nog niet afgelopen!’

‘Willem II-Ajax is afgelopen. 0-2. Evert?’

‘Het is nog steeds 5-1, en de klok tikt. Waar blijft het ultieme moment? Het beslissende moment voor PSV? Daar is het! Het stadion ontploft! Hoor, hoor, hoor! Wat een dag! O, o, o! Een dag om nooit te vergeten, een historische dag, een monumentale dag voor PSV, de Philips Sport Vereniging uit Eindhoven. De Phillip Sport Vereniging, kun je ook zeggen na de 5-1 van Cocu, die voor de zoveelste keer de beslissing brengt.

Ik zie Alex. Ik zie Salcido. Ik zie Gomes. Ik zie Kromkamp. Ik zie Afellay. Ik zie Frits Schuitema op Koeman afkomen, en Koeman geeft zijn voorzitter een hand zonder hem aan te kijken en loopt hem straal voorbij, de voorzitter die hem nooit honderd procent steunde. Koeman gaat naar de kleedkamer. En zal daar waarschijnlijk een traantje wegpinken. Vol emoties. Zal daar zijn vrouw en kinderen treffen.

O, wat een dag! O, o, o! Deze dag, de 29ste, één dag voor Oranje-dag. Hoor, hoor, hoor! Mendes, Simons, Koné! Kluivert, Culina, die ook nog in de ploeg zijn gekomen!

Ik zie Farfán! Het is hier feest. Alles feest. Ik zie Farfán zijn shirt uitgooien. O, o, o!

O-hoho-ho-ho-ho! PSV is kampioen! Alle spelers worden omhelsd en geknuffeld. Ook Ronald Koeman, die zo bekritiseerd werd. Maar nu met zijn ploeg is opgeklommen uit een dal dat minstens honderd meter diep was!

Ik zie Farfán zijn broek uittrekken! En Gomes ook! En Alex! Ik gooi zelf ook mijn shirt uit! Wat een dag! Ik zie Farfán zijn schoenen uitschoppen! En hij trekt zijn kousen uit! Alex volgt hem, en Gomes. Ik doe zelf nu ook mijn broek uit, dames en heren! O, o, o! Wat een dag.

Ik zie Farfán gejonast worden. Ik ga het veld op, ik wil ook gejonast worden – hoor, hoor, hoor! Ik heb nu alles uit. PSV is kampioen! Kom maar, jongens!’