POPMUZIEK

Ex-muze

Lisa Hannigan

Damien Rice, de meest getalenteerde singer-songwriter van het afgelopen decennium, heeft tot nu toe slechts twee albums gemaakt. Op beide, en op het podium, had hij een schaduw. Lisa Hannigan was haar naam.

Rice, hoe charismatisch ook, moest het al nauwelijks hebben van zijn presentatie, maar Hannigan leek live het liefst achter een gesloten doek te staan. Niet zelden stond ze letterlijk buiten de schijnwerpers, en als de lichtman het al waagde de spots haar richting op te sturen, dan zag het publiek van Rice – en dat waren snel na zijn briljante debuut O al duizenden mensen per avond – een jonge vrouw (ze is van ’81) die haar ogen richtte op de vloer van het theater, zenuwachtig draaide met haar handen of plukte aan haar lange haar, en verdween in haar stem.

Maar wát een stem. Lisa Hannigan klonk alsof ze tot nu toe was afgeschermd van al het kwaad in de wereld, ze klonk als de volmaakte onschuld, als een fee die licht afgaf. Precies dat maakte haar samenwerking met Rice zo spannend: hij kon raspen, grommen en uithalen en in zijn donkere teksten zijn vinger in relationele wonden rond laten wrikken, en altijd was er die vocale contrabalans van Hannigan. Het mooist duidelijk werd dat in 9 Crimes, het schrijnende echtscheidingsnummer van zijn tweede album. Rice begon, op piano, en al snel bleek dat hier een liefde werd gezongen die achter hem lag, en dat de pijn nog vers was. ‘It’s the wrong kind of place to be thinking of you.’ Hannigan zong het tweede couplet, dat vrijwel gelijk was aan het eerste, maar die paar andere woorden verklaarden wat hier was gebeurd. ‘It’s the wrong kind of place to be cheating on you.’ Het was, zowel op plaat als live, een immer spannende strijd tussen onschuld en schuld. De publieke wetenschap dat de twee een relationeel verleden hadden versterkte dat alleen maar. Het was als het autobiografische element van een roman: uiteraard hoort het geen rol te spelen, maar het helemaal wegdenken nadat je het weet lukt ook niet.

Na Rice’s twee albums maakten ze samen nog een duet, Unplayed Piano, waarvan de opbrengsten naar Birma gingen. Rice toonde zich achteraf ontevreden over het nummer en beëindigde de samenwerking met Hannigan. Voor beiden pijnlijk, blijkt uit de krampachtige manier waarop beiden sindsdien in interviews omgaan met vragen daarover.

Wat sindsdien is gebeurd mag verrassend heten. Namelijk met Damien Rice niets en met Lisa Hannigan veel. Rice heeft geen album meer uitgebracht en treedt zeer sporadisch op. Hannigans tweede soloalbum verscheen onlangs, en de tour die haar binnenkort naar Europa brengt krijgt goede kritieken. Een podiumbeest zal ze nooit worden, maar de grootste schroom heeft ze afgeworpen. Haar solowerk is mooi, lievig en dromerig, een tikkeltje folky, hoorbaar geïnspireerd door Janis Joplin, gecomponeerd rondom haar stem. Het is een wat bravig maar fraai album, dat Passenger, al is het onbetwiste hoogtepunt O Sleep, een nummer waar ze in duet gaat met de Amerikaanse singer-songwriter Ray LaMontagne, die geregeld wordt vergeleken met Damien Rice. Vooralsnog blijft Hannigan dan op haar best: bij weerwerk.

Lisa Hannigan, Passenger_, label: PIAS. Hannigan treedt 22 april op in Paradiso, Amsterdam_