Fabuleus

Recentelijk ontdekte ik Absolutely Fabulous met Jennifer Saunders en Joanna Lumley. French and Saunders kon me ooit niet bekoren maar inmiddels vraag ik me af of ik wel goed genoeg gekeken heb. Al snel laten schieten, wellicht verwend door Fawlty Towers dat tot in lengte van dagen herhaald kan, en naar ik begrijp, zal worden: het zit in het pakket van herhaalzender TV10.

De setting van ‘AbFab’ is een klassieker in de comedy: de omgekeerde wereld. Moeder en vriendin zijn modieus, oppervlakkig, snobs, sloten geld verdienend in onduidelijk publiciteitswerk, moe van het eeuwige lunchen en recepties aflopen; dochter is oppassend, maagd, vegetariër, geheelonthouder hetgeen de zorg van moeder en de absolute haat van haar vriendin opwekt. Lang geleden lag vergelijkbaars ten grondslag aan een vaderlandse comedy: Ieder zijn deel van Pola en Van Houweninge waarin een verbouwde boerderij onderdak bood aan de nonconformistische oudere generatie (André van den Heuvel & Kitty Janssen) en een tuttig jonger echtpaar van wie er een aan hun lendenen ontsproten was.
Dat ik niet meer weet wie dat speelden, heeft niet alleen met acteertalent van doen: brave rollen zijn ondankbaar. Ik vond er weinig aan. In comedy draait het immers zelden om de formule - daarvan zijn er niet zoveel - maar om de uitwerking. Pas later vonden de heren hun draai in Zeg 'ns aaa (de formule van de goedaardige klassentegenstelling); braaf, maar Neerlands beste langlopende comedy - al was het alleen maar vanwege Mien Dobbelsteen, onsterfelijk door beide heren en Carry Tefsen, of andersom.
Maar Saunders en Lumley, dat is andere koek dan brave Mien. Valse, egocentrische, koop-, seks- en champagneverslaafde takkewijven. Nog dom ook in hun bekrompen gevecht tegen bekrompenheid, en dat alles wordt zeer intelligent door de dames gespeeld. Setting noch grappen kunnen door enige feministische beugel maar het is bij uitstek een vrouwenserie. De bezetenheid met lijn, lijf en kleding (in de vrouwelijke variant, want heren kunnen er ook steeds meer van) is karikaturaal en daarin tegelijk een kritisch commentaar.
Fijnzinnig is het niet, de gezaagde planken zijn dik maar net als bij Laurel & Hardy de escalatie van geweld (De kerstboomverkopers) steeds komischer gaat werken, zo gaat het hier wanneer Lumleys obsessie over haar leeftijd er steeds een schep bovenop krijgt - de weerloosheid van de kijker groeit mee. Soms lijken de afleveringen iets te lang, gaat de spanningsboog verloren, maar er zit altijd voldoende beloning in afzonderlijke grappen.
Was er laatst na afloop nog wat tijd over tot de reclame. Kwam cijfer 3 van Nederland 3 in beeld, bewegend als een mensje dat dubbelslaat van het lachen. Volgt candid camera met man die voorbijgangers de tijd vraagt om, bij het antwoord, gillend van schrik weg te rennen, de om de tijd gevraagde in verbijstering achterlatend. Ha, ha, ha. Staat een man in duikerpak in snelle stroom te liften bij kanoërs. Ha, ha. Gooit hij hun bootje om. Ha, ha, ha. Niet een keer maar vijf. Sommige omgegooiden vonden hun natte pak leuk of deden alsof. De laatste vrouw raakte in paniek, zwom naar de kant, de camera inzoomend op haar verbijsterde gezicht. Humor op Nederland 3. Is dus een apart logo voor gemaakt. Verloedering schrijdt voort.