Groen

Facebook

Op Facebook reageerde iemand op mijn bericht dat ik verrast was dat de grutto steeds valer wordt zo: Beste Gerbrand, woon jij misschien in een vogelaarwijk? Het was een dichter die reageerde en hij gebruikte geen hoofdletter, maar omdat hij dus een dichter was, meende ik het woord vogelaarwijk dubbelzinnig te moeten opvatten. Later reageerden andere mensen, één schreef op de vraag of zij dan nooit een vogeltje zag: Ik woon in een Frietwijk, wordt ook wel ‘op de Friet’ genoemd. Toen begreep ik er niets meer van. Dat heb ik vaak op Facebook, dat ik er niets van begrijp. Terwijl ik gewoon eerlijk melding maakte van die vale grutto’s, terwijl donkere gruttomannetjes veel agressiever zijn, en ik daaruit concludeerde dat het een overlevingsmechanisme is, dat vaal worden. Immers: agressieve gruttomannetjes hebben veel weideland nodig. Vale grutto’s zitten bedaard dicht op elkaar, waardoor er veel meer eieren kunnen worden uitgebroed.
De ochtend daarop zat ik aan mijn ontbijttafel. Daar heb ik uitzicht over breed water en veel lucht. Door die lucht vliegt altijd van alles: meeuwen, merels, eksters, halsbandparkieten, ganzen, eenden, zwanen. Op het water vooral meerkoeten en waterhoentjes, die ik heel lang niet uit elkaar heb kunnen houden omdat mijn vader ze in één adem 'rietkippen’ noemde. Die ochtend zag ik een grote vogel die ik eerst niet herkende. Al snel kwam er een tweede achteraan en daarna hield het niet meer op. Honderden aalscholvers. Nooit eerder was me opgevallen hoe onbeholpen die vogels vliegen, aarzelend en deinend, alsof de dikke buiken elk moment het water verwachten terwijl ze nog op dertig meter hoogte zijn. Prachtig was het. En ik dacht: jawel, ik woon in een vogelaarwijk met dure huizen en zonder hangjongeren of sociale minima, en ze schrijven maar een eind weg daar op Facebook. Mijn vader heeft inmiddels de door vorst uit het water verdreven rietkippen trouwens zo ver dat ze in een appelboom (!) pindakaas uit een halve kokosnoot pikken. Ik voel een nieuwe FB-status aankomen.