Met z'n allen in het zwembad

Familievriendelijk

Voor het Tikibad, een glijbanenparadijs op een Wassenaars landgoed, schuifelt deze vroege zaterdagavond een bont gezelschap tergend langzaam naar de ingang. De attracties van pretpark Duinrell, waar het zwembad deel van uitmaakt, zijn al gesloten.
Mensen uit de hele omgeving - Wassenaar, Den Haag, Scheveningen, Noordwijk - zijn hier naartoe gekomen. Voor ons staan twee jongens die allebei dwars over hun brede borst een tatoeage hebben. Af en toe geinen ze wat met de meisjes met potloodstreepwenkbrauwen voor hen. Een deel van een voetbalteam dat half om ons heen staat, heeft een grappig gesprekje over het komend spektakel met twee piepkleine, brutale jongetjes wier vader in een vreemde taal druk aan het bellen is.
Achter ons smiezen drie pubermeisjes met lange blonde haren, kleurige kralenkettingen en slotjes aan één stuk door. Af en toe een hinnikend lachje. Verderop kruipt een klein meisje onder een hek door, dan langs een paaltje, en weer terug. Dat doet ze nog een keer, en nog een keer. Eindeloos blijft ze rondjes maken. Haar ouders en grotere broertje, alle drie op bergschoenen, bewegen intussen statisch richting de ingang.
Het Tikibad begint als ieder ander zwembad met een intense chloorlucht, een snoepautomaat en een kassameisje achter glas bij wie vijftien euro p.p. moet worden afgerekend. Dan komt het zwak verlichte, bijna duistere zwembad. Een golfbad, een wildwaterbaan, een snackbar, maar vooral heel veel spectaculaire glijbanen. De juiste trap bij elke glijbaan vinden is in het kleine maar onoverzichtelijke zwembad nog een hele klus, maar na een klim en een lange rij volgt een ware sensatie. Er zijn vier supersnelle glijbanen, waarop de adem je wordt ontnomen, je alle oriëntatie kwijtraakt en je hart een slag overslaat.
Verder zijn er twee ‘familievriendelijke’ glijbanen en twee waar je in een rubberen band van af moet. Bij die laatste twee is het grootste gedeelte in het pikkedonker en bij iedere bocht gaat de band zo schuin dat omvallen onvermijdelijk lijkt. Maar dat gebeurt nooit.
Groepjes jongens vol adrenaline trekken als bronstige apen van glijbaan naar glijbaan, ondertussen naar alle meisjes kijkend. Ze hebben meestal net als veel andere zwembadgasten opvallende spierbundels. Onder de honderden bezoekers bevindt zich een groepje zeer dikke meisjes. Ze dragen leggings en T-shirts als zwemkleding.
Bij de Blits en de Flits probeert een jongen met een Zuid-Europees uiterlijk zijn vriendin in mini-bikini en met roodgelakte teennagels te overtuigen om van de zowat loodrechte Flits te rutschen. Het meisje wil niet. Als ze afdruipen, kijkt de jongen besmuikt om zich heen.
Een familie met twee kinderen die bij lange na niet de verplichte 1,50 meter halen is aan de beurt en twijfelt. De familie is voor de eerste keer in het Tikibad, en dit is de eerste glijbaan van vanavond. 'Ga maar jongen’, zegt de vader tegen de oudste. En daar verdwijnt het jongetje de diepte in. Als de vader is geweest, gaat zijn vrouw hem achterna met een gezicht alsof ze een krentenbol aan het kopen is. Even later, onder aan de Flits, heeft ze nog steeds dezelfde uitdrukking.
Op naar de volgende glijbaan, weer een rij. Met een beetje geluk kunnen vier glijbanen per uur worden afgewerkt. Dan maar naar de jacuzzi, maar ook daar staan mensen te wachten. Die rijen horen erbij. Niemand klaagt.