Televisie: Forever Pure

Fans

Medium tv
Beitar fan, Forever Pure, regie Maya Zinsthein © AP Images / VPRO

Wie in Israël radicale volksstemmen wil winnen kan niet om de aanhang van voetbalclub Beitar Jerusalem heen, waarvan de harde kern verenigd is in ‘La Familia’. Politici laten zich daar graag zien. Zoals Netanyahu die zich in 1999 door de massa laat toejuichen. Hun spandoekteksten kun je niet lezen, de yells kun je niet verstaan, maar je hebt inmiddels wel een bang vermoeden als je die archiefbeelden halverwege de documentaire Forever Pure voorbij ziet komen.

Regisseur Maya Zinshtein had de mazzel dat er in 2013, toen ze deze film over Beitar draaide, weer een notabele de tribune beklom: minister Avigdor Lieberman, oprichter van de politieke partij ‘Israël Ons Huis’, rechtser nog dan Likud. Ook hij krijgt ovaties van de Beitar-aanhang, maar dan gebeurt er iets eigenaardigs. Beitar scoort en samen met een deel van het publiek juicht Lieberman. Logisch toch? Maar hij krijgt zichtbaar spijt als jongemannen in zijn buurt woedend roepen: ‘Hoe kun je hiervoor juichen, Lieberman, waar zijn je principes?’ En: ‘Alles kapot in één seconde, jij hoerenzoon.’ Kort daarop verlaat de ‘F-side’ demonstratief het stadion, gevolgd door een groot deel van het overige publiek. Terwijl ze met 1–0 voor staan en de match pas net begonnen is! Onbegrijpelijk, behalve als je weet dat de maker van de goal de Tsjetsjeense spits Sadayev is, die samen met landgenoot Kadiyev, net is gecontracteerd door clubeigenaar Arcadi Gaydamak, Russisch oligarch met Israëlisch paspoort. Gaydamak, die honderd miljoen dollar in de club stopte, werd op handen gedragen tot deze aankoop. Het gaat dus niet om het vertrouwde verzet van trouwe fans die hun club in handen van magnaten zien vallen. Het gaat er ook niet om dat hij buitenlanders heeft gecontracteerd: was het Suarez of Robben geweest dan hadden ze Arcadi juichend rondgedragen. Maar Zaur en Dzhabrail zijn moslim. En met alle moslims (Arabieren genoemd ook als ze dat niet zijn) is de aanhang in oorlog. Waar argwaan van fans jegens een ongewenste aankoop meestal opportunistisch omslaat in jubel zodra de betrokkene goed speelt, is dit doelpunt het definitieve breekpunt.

Vanaf die wedstrijd moet Beitar het in thuiswedstrijden nagenoeg zonder publiek stellen. Hun spandoekleus ‘voor altijd zuiver’ staat immers voor ‘Arabieren/moslims niet gewenst’. Hoe kunnen uitgerekend joden met hun geschiedenis zoiets eisen, vraagt iemand van de clubleiding zich af. In wedstrijdverslagen hoor je de weerzin van de commentator tegen dit racisme. Gaydamak suggereert zelfs dat de Tsjetsjenen slechte voetballers zijn en dat hij ze alleen contracteerde om Beitar (en Israël) als racistisch te ontmaskeren. Die man is onbetrouwbaar als wat. En voor bewijs had hij deze aankopen ook helemaal niet nodig, want het lijflied van La Familia was altijd al ‘wij zijn de meest racistische club’. Ook gezongen waar Netanyahu bij was. Die stond te stralen.

In de laatste wedstrijd van het seizoen gaat het erom wie degradeert: Beitar of tegenstander Bnei Sachnin, de enige Arabische club in de Eredivisie. Dan komen de fans natuurlijk wel, want die Grote Oorlog gaat nog boven hun burgeroorlog. Daarna weten ze in een in-smerige campagne bestuur, coach en aanvoerder met brandstichting, intimidaties en geweld ten val te brengen. Voorgoed (ras)zuiver.


Maya Zinsthein, Forever Pure, VPRO 2Doc, dinsdag 22 augustus, NPO 2, 22.40 uur