Fatsoen

Iemand die ik ken is baas van een bedrijf met vijfduizend personeelsleden. Hij heeft in die zaak een zeer grote reorganisatie doorgevoerd. Zijn bedrijf is extreem groot voor zijn branche en de problemen op dat terrein ook. De reorganisatie is geslaagd. Meer dan dat: de resultaten zijn jaarlijks verbeterd.

Daarnaast heeft hij een mentaliteitsverandering doorgevoerd onder zijn personeel. Corruptie wordt niet geduld, discriminatie is uit den boze. Gedrag dat niet binnen de bedrijfsnormen valt, wordt gestraft. Kortom, de baas heeft eigenhandig de grenzen duidelijk gemaakt waarbinnen gewerkt wordt. Hij is dol op zijn personeel en heeft oog voor individuele kwaliteiten, waardoor hij niet bang is voor gewaagde overplaatsingen. Hij werkt zelf ook keihard.
Hij is wel ijdel en dol op publiciteit, hetgeen hem soms opbreekt, omdat hij dan voor zijn beurt spreekt of iets te ver gaat. Bovendien zijn er mensen die jaloers op hem zijn en criminelen die bang voor hem zijn en hem graag de benen willen breken. Daar is de pers dan weer dol op.
Hij is door een Nederlandse regent beschuldigd van corruptie. Er wordt geprobeerd hem het zwijgen op te leggen op een regenteske manier die veertig jaar geleden al uit de tijd was.
En door een regent die alle fatsoensnormen van vertrouwelijkheid over personen overschrijdt door een brief over de desbetreffende baas te laten uitlekken terwijl die brief nog niet bij de hoofdofficier van Justitie was aangekomen, laat staan door hem gelezen.
Als je iemand eerst ongegrond van corruptie beschuldigt en je laat dan expres de inhoud van een brief waarin je probeert hem het zwijgen op te leggen, uitlekken, dan heb je kilo’s boter op je hoofd. Zeker als je daarvoor zelf je werk niet goed hebt gedaan als procureur-generaal.
Het fatsoen zal zegevieren!