popmuziek

Feestelijke tweede

Yeasayer

Een scheiding met je geliefde kan ervoor zorgen dat je als muzikant een memorabel album aflevert (zie Leon Verdonschots ‘Een vent vol pijn’, De Groene Amsterdammer van 4 februari). Een scheiding van je ouders in je jeugdjaren zorgt mogelijk voor nog diepgaander gevolgen. Frontman Chris Keating (zang en keyboards) van Yeasayer kreeg als kind zo'n hekel aan het heen-en-weer-geslinger tussen zijn ouders dat het zijn onafhankelijke houding als artiest sterk heeft bepaald. 'I didn’t like that complete lack of control, didn’t like being told what to do, what to study. I was always excited to be independent’, zegt hij daarover tijdens een interview. 'You must stick up for yourself son, never mind what anybody else done’, zingt hij ook op Ambling Alp van het tweede album Odd Blood. De boksende figuren, naakte lichamen en de van gezichten getrokken maskers uit de bijbehorende videoclip lijken die hang naar vrijheid ook in beeld te symboliseren.
Dat streven naar onafhankelijkheid past goed bij de in Brooklyn gevestigde band die zich, net als veel buurtgenoten (mgmt, Grizzly Bear, Animal Collective), niet laat beperken door genres, conventies of in stijl. Debuutalbum All Hour Cymbals baart eind 2007 veel opzien met zijn atypische sfeer en eclectische geluid. De nummers zijn een cocktail van vocal harmony, psychedelica, art rock, Midden Oosten-ritmes en synthesizers in een vol en hecht gestructureerd geheel. Geen eenvoudige plaat, maar wel één die getuigt van veel lef en na beluistering de overrompelende indruk achterlaat die vooral is weggelegd voor eerstelingen.
Des te knapper is dat de groep nu met Odd Blood een weg inslaat die het avontuurlijke met het karakteristieke weet te combineren. Opener The Children heeft een traag ritme, refereert aan een wat zwaarder gemoed en heeft veel op met de liedjes van de voorganger. Tempo en vocalen zijn omlaag gedraaid en het nummer krijgt daarmee zelfs een wat obscuur karakter. De gedurfde binnenkomer is nauwelijks representatief voor de rest van de plaat, want die is een stuk sneller, transparanter en op verschillende momenten zelfs feestelijk.
Wat invloeden betreft is de muzikale focus op de jaren zestig verplaatst naar de jaren tachtig en begin jaren negentig. Je hoort bijvoorbeeld Phil Collins-achtige drums op Madder Red en een aan The KLF memorerende beat-met-pianoriedel in Love my Girl. De futuristische sfeer die regelmatig rond de muziek hangt komt nu het sterkst naar voren op het funky Mondegreen, met zijn opzwepende ritmes, uitbundige blazers en bezwerende effecten.
Typisch Yeasayer zijn de gebleven zangharmonieën en de elektronische geluidengoochelarij die je door heel Odd Blood heen hoort. De toegankelijkheid van de liedjes maakt het album gemakkelijker een instant succes dan All Hour Cymbals. Grote vraag blijft of deze tweede net zo lang en sterk overeind blijft als het debuut. Bijzondere indiepop is het in ieder geval opnieuw en een prettige toevoeging voor bij de toch al enerverende concerten van de band: van het erg dansbare soort.

Yeasayer, Odd Blood, label: Mute/Pias. Yeasayer treedt zaterdag 20 maart op in Paradiso, Amsterdam