Feyenoord groet phida wolff

Alleen de ware Feyenoord-fan kan de onmetelijke droefenis peilen die de dood van Phida Wolff, 27 september jl. op 91-jarige leeftijd, met zich mee heeft gebracht.

De Amsterdammer Wolff werd in 1934 uitverkoren tot clubadministrateur. De gewezen stenograaf van De Telegraaf groeide uit tot de huisschrijver van de Kuip. Zijn jaaroverzichten veroorzaakten iedere keer weer lemming-achtige runs op de boekhandels.
Wolff beschreef iedere wedstrijd met dichterlijke passie. Louis-Ferdinand Céline’s Reis naar het einde van de nacht is comfortabele bedlectuur in vergelijking met Wolffs verslag van de Wereldcupfinale tegen Estudiantes de la Plata in september 1970. Maar ook van een uitwedstrijd tegen Go Ahead Eagles maakte hij een huiveringwekkende leeservaring.
Vóór alles belichaamde Phida Wolff een kant van Feyenoord die de Kuip-haters aan de Amsterdamse Wibautstraat en in Hilversum het liefst ongenoemd laten: verdraagzaam, humanistisch, poëtisch, vol van een soort proletarische romantiek à la Gorter. Dat aspect van Feyenoord wordt nu helaas al te vaak overschreeuwd door Vak SS. Wolff, de jiddische Amsterdammer, moet zwaar hebben geleden onder dat ranzige gebrul. Alleen al zijn eigen lot bewees dat voetbal de grootste tegenstellingen kan overbruggen. Nooit zou hij het in zijn hoofd halen een directrice in de ban te doen vanwege een relatie met een Ajax-directeur, zoals Van den Herik verkoos te doen met Nicole Edelenbos. Juist nu, in deze donkere tijden van Fiod-invallen en beginnende slijtage onder de lijstaanvoerders, is het vurig te hopen dat Feyenoord snel een nieuwe Phida Wolff vindt. Misschien iets voor Ton Oldenhof?