Fiets

Theo Bos heeft een mooie fiets, een dure ook. Op het wereldkampioenschap wielrennen op de baan in Spanje won hij ermee. In een bloedstollende finale klopte hij de Fransman Bauge op de sprint.

Theo Bos gelooft in innovatie. En zijn sport is een dankbaar terrein voor technologische verbeteringen en slimme vondsten. Bij wielrennen op de baan zijn de aërodynamica en geometrie immens belangrijk. Als je, hypothetisch, zou uitgaan van gelijke hoeveelheden talent, techniek en kracht bij de renners, zou degene met het beste materiaal moeten winnen.

Theo Bos is geen grote brede gespierde man. Hij lijkt wat op zijn broer, Jan, de schaatser, die het ook van zijn souplesse en techniek moet hebben en niet zozeer van kracht en uithoudingsvermogen.

Daarin verschilt Bos nogal van de winnaar van de duizend meter tijdrit, Chris Hoy. Dat is een Schot die is opgepompt. De commentator bij het televisieverslag van het WK roemde het massieve lichaam van de wielrenner meermalen, en daar sprak een tegen het verliefde aan hangende bewondering uit. Hij sprak ook zijn diepe wens uit: ‘Waren mijn benen maar even dik als zijn bovenarmen…’

Hoy is wat lichaam betreft het tegendeel van Bos. Maar ze kunnen allebei heel hard fietsen. Bos doet dat op de Kimera, een speciaal voor hem ontwikkelde superfiets voor op de baan. Het ding heeft een half miljoen euro gekost om te maken, en dan zitten er niet eens remmen op. En overigens kostte het pak waarin Bos won ongeveer vijftigduizend euro: een soort oranje bodystocking met een zeemleren lap in het kruis.

Wie niet sterk is moet slim zijn en innoveren, dacht Bos, en liet een wonderfiets maken. Dat werd tijd, want Nederland lag altijd achter op dit gebied. Maar nu is de achterstand in een klap goedgemaakt.

De fiets, Kimera (half draak, half leeuw) is mede ontwikkeld door TNO en voormalig medewerkers van TNO en Stork Aerospace (van diverse raketten en de JSF). Hij heeft maximale stijfheid, zodat er zoveel mogelijk energie van de rijder ‘uit het achterwiel’ wordt gekregen. Hij weegt bijna niets doordat hij van speciaal carbon is gemaakt. Het frame is getest in rijdende toestand, statisch en in de windtunnel.

Je zou denken dat je zoiets geheim houdt tot de Olympische Spelen van 2008, maar Bos niet. Hij presenteerde eind vorig jaar de Kimera al aan de wereld. Hij was niet bang dat de concurrentie zou afkijken en hem vervolgens weer zou inhalen.

Gevraagd naar deze toch wel opmerkelijke openheid bekende Bos dat hij uit ‘puur enthousiasme’ had gehandeld. Dat is nou mooi: wordt er op zo’n manier een fiets gemaakt, door super-experts, met heel veel geld, en zijn de ogen van de wielerwereld gericht op de snufjes, en wat doet de renner? Hij is zo blij met zijn nieuwe fiets dat hij hem uit enthousiasme aan iedereen wil laten zien. Jongens kijk! zei Bos. Hier is-ie! Mijn nieuwe fiets!