Fietsbellen

Een half neusgat vol shichimi tougarashi is voldoende. Maar iedereen schiet wel eens uit. De hoeveelheid mirin mag die van inhoud van een luciferdoosje niet overschrijden. In de Afghaanse keuken wel eens een weegschaal zien staan? Gewichten is gewichtigdoenerij. Dat een gemiddelde giraffe 2650 kilo weegt is voor een lang gesprek een mooi gegeven, voor het stoven van zijn staart heb je er niets aan. Zo hetzelfde met drie lamspoten. Waarom geen vier? Omdat die niet in de pan passen. Helemaal overnieuw. Met behulp van schoenendozen, broekzakken, vingertopjes, kapotte fietsbellen en de doorsnede van een vierkante zinken stuiver kom je al een heel eind.

Tien stegen zijn samen nog geen straat. Vijf miljard vliegen geen 747. Een eend is soms evenveel als twee andere eenden. Op de hand nagemeten komt een lamspoot de lengte van anderhalve wijsvinger zelden te boven. Het zou mooi zijn wanneer alle bestanddelen die opeens - niet meer dan twee natte handen vol warm samengesmolten brandstof - het lichaam in worden geduwd, tot het formaat van vingerkootjes, halve nagels, de holte van de hand zelf en dat wat tussen twee vingertopen kan worden vastgehouden, kunnen worden teruggebracht.
Is er ook nog een verschil - niet in de mate maar juist de maat - van toediening van doffe, lichtglimmende en fel glanzende ingredienten? Kijk, dan zou het pas echt interessant worden.
Achter de uiteindelijke wens veel glanzigs op en rondom de tafel te zien (versteend of gesmolten waarbij inbegrepen vloeibaar, vast en het grillig kreupele maar duidelijk levende daartussen) gaat immers ook een diepe betekenis schuil.
Of hebt u daar nooit over nagedacht? Kunnen we meteen wel weer ophouden.