Film

De theater- en filmmaker Jurrien Rood bespreekt in zijn essay in De Groene van 14 juni de recente ontwikkelingen binnen de Hollywood-cinema. Zijn betoog bestaat grotendeels uit Engels filmjargon en onzinnig hineininterpretieren. Het zou zinvoller zijn de serieuze benadering of invulling van het medium film te analyseren.

Natuurlijk betitelt Rood als prediker van de Hollywood-norm deze serieuze benadering van het medium film als ‘saai’. De theater- en filmmaker gaat zelfs verder en omschrijft het dieptepunt van de filmgeschiedenis met de titel Natural Born Killers (USA, 1994) als een 'heel bijzondere film’. Dit was voor mij dan ook de bevestiging dat ik hier met een exponent van de videoclip-generatie van doen heb, die zijn toekomstige 'geschriften’ maar beter aan de Volkskrant kan slijten.
Jurrien Rood is met zijn artikel de zoveelste in de lange rij van filmrecensenten die zinloos geweld, achterhaalde en vooral nutteloze (film)symboliek continu bevestigen, verheerlijken en daarmee (onbewust) consolideren. Het (film)jaar 1995 verdient eerder de titel 'rouwjaar van de cinematografie’ omdat het prachtige medium gedurende deze eeuw gedegradeerd is tot een instrument dat enkel het alomvertegenwoordigde uniforme denken bevordert. Juist deze ontwikkeling is amoreel.
Amsterdam, PETER NOUWENS