Flauw, flauwer, flauwst

SBS6 mikt op de jongerenmarkt. Tot elke prijs, getuige ‘Weekly Jones’. Totale ongein en absolute wansmaak. SBS6, vrijdag, 21.00 uur. ..LE In het onderwijs doorstond ik heel wat ongein op (brug)klasseavonden. Moppen, sketches: flauw, flauwer, flauwst. Maar Weekly Jones ruil ik met liefde in voor mijn pupillen van toen. John Jones heet de entertainer die met enorme muil, zeer beperkt talent en abominabele conference een studio vol jongeren bespeelt. Afgewisseld met gefilmde scŠnes van deplorabel niveau waarin hij met twee collega’s figureert. Om de sfeer te bepalen: hij doet een povere imitatie van de radioverkeersberichten en oppert dat files, zoals orkanen, een naam moeten krijgen. ‘Joke’ bijvoorbeeld. ‘Schat, ik kom wat later thuis’, belt hij, ‘want ik zit in Joke.’

Dat is de grondtoon: jongeren kunnen maar aan ÇÇn ding denken en hoe je dat erin ramt doet er geen fuck toe (ja, ik leer snel). In deze wereld kan ‘doos’ maar ÇÇn ding betekenen. Het woord valt dus met regelmaat en leidt ongeacht de context tot luid gelach - het publiek heeft evenveel gevoel voor humor als de tekstschrijvers of het betaalt lachend terug voor grote hoeveelheden gratis alcohol. In deze wereld wordt een bevalling als een smerig, bloederig vrouwenzaakje beschreven. De barende weet van pijn niet meer hoe de vader heet, maar mooi wel dat die er de schuld van is dat haar 'doos’ nu vijf keer zo groot is. Gierend gelach.
En dan is er natuurlijk dat andere kleuterthema. Roodkapje: 'Grootmoeder, waarom heb je zulke grote ogen?’ 'Hou je kop kind, ik zit te schijten.’ Of de tv-presentatrice die van een bioloog mag proeven van het vocht van de nectarvlieg. Ze kijkt vies: hij heeft per ongeluk de stronthommel meegenomen. Hieraan komt dus een compleet tv-bedrijf, van redactie tot catering aan te pas - volwassen mensen die daarvoor honoraria ontvangen. Mijn brugklassers deden het leuker en gratis.
In deze wereld worden uiteraard 'gasten’ ontvangen. Braakhekke is een vis in elk water, mits vervuild; Hans van der Togt ligt toch al op de grond dus daar wordt tegenaan geschopt (zo wordt hem, in verband met de hoge leeftijd van z'n moeder, gevraagd of hij wel es aan euthanasie denkt - de jongelui lachen zich rot); Herman Brood mag melden dat Adolf zo kwaad niet was, Piet Hitler, d†t was pas een rotzak. Mij dunkt dat u een indruk hebt.
De eerste keer dat ik er zappend in viel, was op Goede Vrijdag. Verbazend was niet dat Jones werd uitgezonden, maar dat de enige ter redactie die heeft doorgeleerd, wist wat die dag betekende. Dus was er een thema-aflevering vol dominees, nonnen en kruizen (in dubbele betekenis uiteraard). Atheãst en wel bedacht ik dat het summum van smakeloosheid was bereikt met de volgende scŠne. Twee jongens haasten zich weg: kans op een rol in een passiespel. Dan: gelach en gevloek buiten beeld. De lacher heeft de hoofdrol en komt op met kruis, lendendoek en doornenkroon; de ander 'godverdomme’ in paashaaspak.
Ik bedacht wie verantwoordelijk waren. Joop van den Ende, wiens smakeloosheid normaal toch van de burgertruttige woonboulevardvariant is. En Fons van Westerloo, die twee uur eerder, chic en wel, met veel andere kenners en liefhebbers bij Sonja Barend had aangezeten om over de raadselachtige schoonheid van en ontroering door de Matth‰us te mijmeren: als knaap had hij meegezongen onder Piet van Egmond.
In de discussie over televisie valt steeds vaker te horen dat het onderscheid tussen hogere en lagere cultuur achterhaald en elitair is. Maar op bazen die zich privÇ laten voorstaan op hun goede smaak terwijl ze hun zender uit geldoverwegingen tot een open riool maken is slechts ÇÇn term van toepassing: weerzinwekkend.

  • Jeroen in Marokko. Twaalf afleveringen waarin dat bekende onbekende land voor kinderen wordt ontdekt. VPRO, zondag 18.00 uur. +/- De rijdende rechter. Conflicterende partijen laten heuse zaken beslechten door rechter Frank Visser. Frans Bromets 'buren’, maar hier met eindoordeel. Je weet niet wat je ziet. En vraagt je soms af of je wel mag kijken. NCRV, dinsdag 19.07 uur, Nederland 1.