Film

FOLKLORISTISCHE VERTELLING

FILM Juno

De eigenzinnige komedie Juno vertelt het verhaal van de zestienjarige Juno (Ellen Page) die ongewenst zwanger raakt en haar baby vervolgens opgeeft voor adoptie. Ze is een zonderlinge, intelligente tiener die zich met ironie wapent tegen de onbegrijpelijke buitenwereld en debuterend scenarist Diablo Cody laat haar verzonnen woorden gebruiken als ‘guesstimation’ (guess plus estimation) en zinnen zeggen als ‘I’d like to procure a hasty abortion.’ Die taal snijdt hout. Zo verwijst een door zwangerschapshormonen in de war gebrachte Juno bijvoorbeeld naar zichzelf als een ‘cautionary whale’.



Juno is een cautionary tale, een folkloristische vertelling over de explosieve implicaties als een tiener die flirt met de volwassen liefde. Dat folkloristische zit ’m vooral in de vorm. Juno is bijna een musical, zo belangrijk zijn de liedjes die doorgaans op de achtergrond hoorbaar zijn. Het zijn simpele composities, zacht gezongen en begeleid door slechts een gitaar. Zo ontstaat er een bitterzoete sfeer die goed bij de ontwikkeling van het verhaal past. Want wat gaat Juno doen: doorgaan met haar plan de baby weg te geven aan een yuppenechtpaar, of zwicht ze toch voor de verleiding het kind zelf te houden?

Juno past naadloos in het rijtje Amerikaanse kwaliteitsfilms waarin de problemen van tieners en jonge volwassenen centraal staan: Knocked Up (2007) van Judd Apatow en Superbad (2007) van Greg Mottola. Opvallend is dat deze regisseurs allemaal ervaring opdeden in de wereld van de Amerikaanse televisie (veelal sitcoms) voordat ze de overstap naar speelfilm maakten. Een trend die je de laatste pakweg zes jaar ook ziet in het televisiedrama, met als beste voorbeeld de jonge Lost-_producent J.J. Abrams, verantwoordelijk voor _Cloverfield, een van de meest innovatieve populaire films van de laatste jaren.

Van de vier Oscarnominaties die Juno ten deel vielen, is die voor beste originele script het meest gerechtvaardigd. De dertigjarige, in Los Angeles woonachtige Diablo Cody, verwierf twee jaar geleden bekendheid met de roman Candy Girl: A Year in the Life of an Unlikely Stripper, die ze baseerde op haar eigen ervaring als werknemer in stripclubs. Cody heeft een eigenzinnige stijl – vermoedelijk het product van haar activiteiten als blogger –, die uitstekend werkt in Juno. Zonder de taal van Cody zou de film weinig betekenen. Het is een film waar je naar luistert, waarin je het meeste plezier beleeft aan wat de personages zeggen. In de categorieën ‘beste film’, ‘beste regisseur’ en ‘beste hoofdrol’ mag Juno dan weinig kans maken, de Oscar voor beste originele script behoort toe aan Cody.

Te zien vanaf 7 februari