Commentaar: Fortuyn

Fortuyns onbeteugelde tong

Met het toetreden van de volkszanger Vader Abraham («Wat doen die Arabieren hier? Zij zijn niet te vertrouwen met onze mooie vrouwen!») is thans het politieke profiel van Leefbaar Nederland voltooid.

Allerwegen is geconstateerd dat dit profiel niets voorstelt, in programmatische noch in personele zin. Acht vodderige velletjes, gepersonifieerd door een gezelschap dat wordt gedomineerd door randcriminelen en rancuneuze bejaarden.

Het profiel van Leefbaar Nederland is Pim Fortuyn. Dat is een ogenschijnlijk sterke troefkaart, die tot dusverre met opvallende voorzichtigheid wordt uitgespeeld. Over asielzoekers hoor je de lijsttrekker minder dan vroeger en over de wenselijkheid van een republiek (Fortuyn is lid van het Republikeins Genootschap) zwijgt hij inmiddels in alle talen.

Zelfs een openhartig man als Pim Fortuyn is dus enig politiek opportunisme niet vreemd.

Niettemin, alle media-adviezen ten spijt: Fortuyns grootste vijand is en blijft zijn onbeteugelde tong.

Het schelden op journalisten is op zichzelf verdedigbaar. Het schelden op alle journalis ten, van links tot rechts, getuigt van een vorm van paranoïde hysterie die Fortuyn nog eens lelijk dreigt op te gaan breken.

De constante in Fortuyns tirades tegen de Koningin der Aarde is dat «ze» zijn boeken niet leest. Het is de klacht van een man die zichzelf intellectueel weet ondergewaardeerd. Maar om intellectueel op waarde te worden geschat moet men enige intellectuele potentie hebben.

Dat valt, al lezende, lelijk tegen.

Het reclamevakblad Adformatie trachtte «het merk Fortuyn» in kaart te brengen. «Waar Pim komt, komt ruzie.»

Is dat werkelijk zo? «Onzin», riep Fortuyn. «Dat is een mediabeeld. Er zijn een paar figuren bezig met een karaktermoord en de pers rent voor de soundbites achter die mensen aan. De Nederlandse pers zou zich diep moeten schamen, want ze zijn niet professioneel.»

Het is pure querulantentaal, met als gevolg dat de lijsttrekker van Leefbaar Nederland zelfs een potentiële bondgenoot als De Telegraaf van zich heeft vervreemd. Die heeft zonder omwegen geconstateerd dat de kandidatenlijst louter «gelukszoekers» bevat, gelukszoekers als de bordeelhouder Jan Bik, die namens Leefbaar Nederland opteert voor de functie van minister van Erotiek.

Het is allemaal niet serieus te nemen, net zomin als het «financieel volstrekt ondeugdelijk programma» (andermaal De Telegraaf, de krant die een zeventienjarige schandknaap op Fortuyn — zegt Fortuyn — af zou hebben gestuurd om hem te compromitteren).

«Ik heb in mijn leven geleerd», zei Prins Bernhard eens, «dat wie het ook is, staatshoofd, acteur of een andere beroemdheid, als hij ruzie maakt met de pers verliest hij altijd.»

Die onbeteugelde tong gaat Fortuyn dus stemmen kosten.