Sylvain Ephimenco

Foto

Al meer dan een maand bewaar ik in mijn la een prachtig prentje dat ik heel graag van commentaar wil voorzien. Door Elf September kwam ik hier iedere keer niet aan toe. Dan maar vandaag, voor het te laat wordt.

Het is volgens mij de foto van het jaar die in september in enkele kranten bijna ongemerkt verscheen. Een document dat een ereplaats verdient in het persmuseum omdat het de tijdgeest waarin we nu verzeild zijn geraakt uitstekend weergeeft. Ik heb het over deze periode van blinde afhankelijkheid en euforische kritiekloosheid die is aangebroken sinds het mondelinge examen van onze nationale Argentijnse voor de vakken Nederlands en Verloochening succesvol werd afgelegd.

In het midden zien we natuurlijk een lachende Máxima. Zoals altijd en overal, breed grijnzend in het centrum van de aandacht ten koste van Goedzak Verloofd. Daarom zien we Alex uiterst rechts van het groepje van vijf personen staan zodat hij niet al te veel van die aandacht kan afsnoepen. Om Máxima heen twee mannen en een vrouw. Drie journalisten. Drie persmuskieten die bij het betreden van paleis Noord einde, waar de foto werd genomen, hun prikorgaan netjes aan een royale kapstok hebben opgehangen.

Foto-onderschrift: «Prins Willem-Alexander en Máxima hebben in paleis Noordeinde het eerste exemplaar in ontvangst genomen van het boek Argentinië, het land van Máxima». We vernemen verder wie de auteurs, met een maximale lach op hun bekkie, zijn: Roel Janssen van NRC Handelsblad, Jan van der Putten en de beruchte Inekita Holtwijk, beide van de Volkskrant.

Ook leren we dat de drie als dank voor de ontvangst op Noordeinde twee geschenken voor het paar hebben meegenomen: twee revolutionaire boeken van Anne Frank en Annie M.G. Schmidt.

Ik weet natuurlijk dat ik een ouderwetse zeur ben die vindt dat journalisten alleen in paleizen mogen vertoeven om vorsten aan de tand te voelen. Maar we leven nu in het tijdperk van het monarchaal correct. Als je een boek over Argentinië schrijft, moet je altijd helder en didactisch in de titel vermelden dat het het land van Máxima is. De naam «Argenti nië» op de kaft interesseert geen hond en verkoopt niet. Máxima wel.

Maar als je echt wil verkopen, dan moet je in een paleis naast je verkoopobject gaan poseren. Of, zoals een van de drie deed, met Máxima het liedje aanheffen. In dit geval ging het, las ik, om de bekendste Argentijnse tango Cambalache. Verder moet het boek over ditjes en datjes gaan. Wel met een vleugje geschiedenis, maar het werkje moet vooral tal van ongevaarlijke onbenulligheden behandelen. Hoe zoen ik een Argentijnse, bijvoorbeeld, en hoe eet ik mijn entrecote in een chique restaurant te Buenos Aires.

Maar, zult u zich afvragen, kan iedereen die een boekje maakt met de naam van juffrouw Zorreguieta in de titel, zomaar met zijn modderklompen de koninklijke tapijten bevuilen? Nou, ik zal uw droom ruw verstoren: je wordt eerst heel grondig gescreend. Ik maak dus geen kans. Zo heb ik nooit, anders dan Roel Janssen, een column geschreven waarin ik in de huid van papa Zorreguieta kruip om mezelf vrij te pleiten van welke medeplichtigheid ook aan de misdaden van mijn militaire collega’s. En ook heb ik nog nooit in het Journaal geroepen, zoals Holtwijk wél deed, dat Máx mooier is dan Diana. Een beetje dom, hè?

De RVD is niet helemaal gek, natuurlijk. Toen de drie opbelden om te bedelen voor een ontvangst en een tweede druk, veerden de propagandalakeien op. «Hemeltje! Drie journalisten van twee kritische bladen op de thee en het hele zooitje op de foto! Dat is pas pr-werk voor weinig geld!» Het gezelschap, innig verstrengeld en lachend, werd op een afwerkplek onder een kroonluchter gedirigeerd. Klik!

Raad eens wie ooit de opvolger zal worden van RVD-chef en ex-journalist Eef Brouwer?