FOTO OLEG KLIMOV

Medium oekraine

KIEV – Is het volk ondankbaar? De parlementsverkiezingen in Oekraïne konden zondag wel de toets der kritiek doorstaan: zowel westerse als Russische waarnemers toonden zich tevreden. De partij Ons Oekraïne van president Viktor Joesjtsjenko, die ruim een jaar geleden via de oranje revolutie op straat nog in staat was de vervalste uitslagen naar de prullenbak der vergetelheid te verwijzen, is niettemin met ondank overladen. Zijn presidentschap begon zo heroïsch maar modderde al na een paar maanden richting moeras.

Ons Oekraïne kwam niet verder dan zestien procent van het electoraat. Petroleuse Joelia Timosjenko – die de oranje revolutie zwierig leidde, als dank premier werd en toen al ras koos voor haar eigenbelang boven dat van de coalitie met Joesjtsjenko – verwierf nog geen kwart van de stemmen. De vorig jaar weggehoonde Viktor Janoekovitsj, leerling van oud-president Koetsjma en de spindoctors van het Kremlin, was met dertig procent de winnaar.

Geen stap terug, is niettemin het parool in Kiev. De dragers van oranje gokken op een bondgenootschap van de twee verliezers tegen Janoekovitsj. Dat lijkt een democratisch compromis. Maar het idee alleen al gaat voorbij aan de geografische tweedeling die de parlementsverkiezingen wederom aan het licht hebben gebracht. Ons Oekraïne moet het louter hebben van de kiezers in het westen van het land, dat pas door het duivelspact tussen Molotov en Ribbentrop onder Russische heerschappij kwam. Timosjenko vertegenwoordigt vooral de centrale districten. In het noorden, oosten en zuiden (ook Odessa) hebben ze weinig in de melk te brokkelen. Daar is Janoekovitsj de ongekroonde leider. Hij is dé man van de Russische minderheid én de mijnwerkers.

Conclusie 1. Het patronaat van Rusland laat zich ook electoraal niet zo eenvoudig verslaan.

Conclusie 2. Revoluties lijken romantisch maar zijn prozaïsch.