Fridoon wil niet meer praten

Athene – Op 18 augustus werd Fridoon 23. Hij had geen zin het te vieren, het deed hem te veel denken aan die dag in Kabul dat zijn moeder en tante – beiden weduwen want hun mannen vermoord door de Taliban – en zijn zussen hem met het allerlaatste familiegeld op weg naar Europa hadden gestuurd. Precíes op zijn achttiende verjaardag. Ook hij stond op de dodenlijst van de Taliban.

Hij liep boos weg toen ik hem in zijn eigen kamer in mijn nieuwe flatje in Athene verraste met een taart. Al de hele zomer worstelde hij met zichzelf. Zijn latente ptss leek te zijn ontploft: hij struikelde voortdurend, was duizelig, dacht niet na, liet van alles vallen, verloor geld, vergat z’n telefoon in het openbaar vervoer. Dit betekende grote stress, want z’n mobieltje is zijn levenslijn met Kabul. Gelukkig vonden we hem terug. Soms was wat hij zei onbegrijpelijk, raaskalde hij alsof hij in een delirium zat.

De spanning liep ook op omdat de datum van 3 september angstaanjagend dichterbij kwam. Het zwaard van Damocles waaronder hij al vijf jaar leeft, zou dan definitief vallen. Ooit was het asielverzoek van Fridoon twee keer onterecht afgewezen omdat de tolk zijn hele motivatie en vluchtverhaal verkeerd in het Grieks had vertaald, nu had hij recht op een fysieke rechtszitting.

Zowel hij als ik – zijn surrogaatmoeder in Athene, sinds hij twee jaar geleden bij mij in huis kwam wonen – mochten ons verhaal doen voor zeven Griekse rechters, goed voorbereid, mooi aangekleed, met het correcte motivatie- en vluchtverhaal. Door nieuwe migratiewetgeving, die de rechtse Griekse premier door een vanwege corona gedecimeerd parlement heeft weten te jassen, is hem dat recht nu ontnomen. Wat een heuse zitting had moeten zijn, werd een overhandiging van de advocaat van zijn dossier aan een rechter, die enkel op basis van papier over zijn lot moet beslissen. Dat moet binnen een maand, maar het kan ook negen maanden duren, meldde de advocaat. En: de rechter heeft de zestig foto’s van ons leven sinds begin 2019 geweigerd, net als de brief van een Griekse ceo die belooft hem als werknemer aan te nemen zodra hij asiel heeft. Toen ik hem dat allemaal vertelde, zei hij: ‘Ik wil niets meer.’ Sindsdien is hij onaanspreekbaar.


Lees hier meer over het verhaal van de Afghaanse vluchteling Fridoon.

Het aantalin 2020 getelde doden en vermisten op de Middellandse Zee was deze week volgens het Missing Migrants Project (IOM): 562