Frikadelvergiftiging

Diepe treurigheid overviel me bij de wedstrijd Nederland-Ierland. Niet vanwege spelpeil en uitslag; niet vanwege het RTL5- commentaar door Hans van Breukelen, hilarisch vanwege een maximaal ‘de bal is rond’-gehalte; wel vanwege twee figuren die de 22 spelers rond het spelen van de volksliederen flankeerden.

Ze droegen de nationale outfit, Michelin-achtig opgeblazen en ze hadden respectievelijk de kop van een leeuw en die van Donald Duck opgezet. Of dit niet leuk genoeg was maakten ze rare huppeltjes en pasjes. Enig voor het publiek. Amusement. Humor. Het produkt voetbal dat op eigentijdse wijze dient verkocht. Kortom, totale geest- en zouteloosheid waar geen mens op zit te wachten behalve de maffiose blazerdrager die het lumineuze idee kreeg en dat publieksdeel waarvan de ontwikkeling van verstandelijke vermogens en smaak op het vierde jaar, waarschijnlijk door lood- of frikadelvergiftiging, is gestopt.
Het grote voorbeeld is Amerika. Daar is geen wedstrijd denkbaar zonder dat het publiek voor, tussen na en, godbetert, tijdens de wedstrijd geentertaind en be- Hammond-orgeld wordt. ‘Nu ook in Til- burg!’ (Toegegeven dient dat de vendel- en hymnerituelen die de UEFA heeft voorgeschreven als inleiding op wedstrijden in het kader van de Champions League stuitender zijn vanwege pathos en vals sentiment, rechtstreeks uit de kitschkoker van politieke dictatoren.)
Tja, zegt menig lezer, zeur niet: (top) sport is per definitie fout en apelleert aan het slechtste en meest smakeloze in de mens. Goed, val ik zaterdag in Wat de kiezers niet beloofd wordt, Carre-debat tussen eminences grises van de grote vier partijen onder toezicht van Paul Witteman. Uitgezonden door de Vara. Politiek in arenasfeer. Elke partij een eigen claque die het uiteraard niet om juistheid van argument maar om een touch door de eigen favoriet gaat - zoals de ware supporter nooit de schoonheid van het spel van de tegenstander doch slechts de scheidsrechterlijke dwaling tegen zijn partij en dat armetierige goaltje door een blunder van de vijandige keeper ziet. Ach, het mag. En al zou het niet mogen.
Maar deze bijeenkomst, die inhoudelijk aardiger is dan de andere debatten voor zover te volgen via radio en televisie, krijgt een bizar karakter door de op Amerikaanse leest geschoeide regie. Na elke zin die een redenering bekroont brengen, jawel, cheerleaders textiele of papieren bundels stroken in beweging met de kleur van de partij die zojuist sprak. Ik kijk als een gans naar het onweer, schud het grijze hoofd en denk aan die leeuw bij de wedstrijd tegen Ierland.
Maar er zijn erger zaken. Dan krijgt De Koning Hirsch Ballins tekst voor de kiezen: 'Als de goddelozen aan de macht komen worden de mongooltjes afgeslacht.’ Rode pompoenen waaieren en blij gejuich klinkt uit sociaal-democratische kelen: die zit. De Koning riposteert grijnzend en nu klinkt geel gejoel. De stemming in Carre kan niet meer stuk. De perfide insinuatie van een christenminister die de vleesgeworden integriteit uithangt wordt lollig onderdeel van een publieksspektakel. Werkloosheid, discriminatie, abortus en euthanasie, ze worden gekleurd en bekrijst amusement. We amuseren ons kapot.