Frituur

Vastbesloten mij er niet in te mengen. Maar zo vreselijk vast nu ook weer niet. Dat tekent mij helemaal. Vastbesloten twijfel, eigenlijk. Mij er niet in te mengen.

Alleen nog even garnalen kopen.
Ze leefden zoals alleen garnalen dat kunnen. Lagen grauw en grijs op het harde steen en prevelden hun garnalengebedje. ‘Vooral geen ijs!’ zei de koopman. 'Natuurlijk koopman!’ zeiden wij. Zo gebeurde het dat op 6 februari 1998, 321 levende garnalen op Schiphol zonder ijs ons land binnenkwamen. Alweer niet voor het zeewateraquarium volgens de voorschriften van Jac. P. Thijsse maar louter en alleen voor de bikkesement. Kopje onder in de frituur. Zoals Giacometti er destijds ook over dacht. Het leven is soms hard. Maar niet duur. Vijf gulden slechts, voor zoveel garnalen.
Uit de frituur. Zeezout en landpeper erop. Kopje tussen duim en wijs. Lijfje het keelgat in. Zoals Giacometti enz.
Het regent Giacometti. Zal de lezer wel denken. Maar waarom?
In het museum van Peggy Guggenheim in Venetië werd ik er met mijn neus bovenop gedrukt. Daar staat, maar misschien kun je beter ligt zeggen, 'ontwerp voor een plein’ van Alberto Giacometti, vervaardigd in 1931-32.
Klein houten plateau, twintig bij dertig centimeter, met daarop als ik goed heb geteld vijf verschillenden vormen. Een vage kegel, halve bol en nog wat van dat soort uitstulpingen. Linksonder ook nog een flauwe cirkelvormige holte. Waar je meteen een klein openluchttheater in ziet.
Met alsnog een paar slingerpaden en her en der 123 garnaalvormige parkbanken ben je klaar. Het is sowieso te laat, maar voor een eventueel volgende keer.
Waar kun je een nieuw Museumplein beter vinden dan in een museum? Er liggen vast ook nog wel ergens wat oudere maar betere plannen voor fraai uitgevoerde uitstulpingen.
En op hun garnalen, zijn er die er citroensap over gieten.
Alberto niet, gek genoeg.