Fundamenteel fout

Ook ik ben onvoorwaardelijk ‘voor gerechtigheid’, maar kan ik dan even onvoorwaardelijk achter de grote Turkse leider Erbakan gaan staan, de man die deze woorden zaterdagmiddag in de mond nam en ze door zijn 40.000 aanhangers in de Amsterdamse Arena liet scanderen? En als ik even goed voor ‘de rechten van de mens’, ‘vrijheid van godsdienst’, ‘tolerantie’ ben, kan ik me dan misschien ook vinden in zijn religieuze beweging Milli Görüs? Sinds zaterdag heb ik duizendenéén redenen verzonnen om de actieradius van mijn tolerantie te vergroten, zodat ik aan de bijeenkomst in de Arena geen gevoel van onbehagen zou overhouden.

Wat is bijvoorbeeld het wezenlijke verschil tussen een Frans voetbalstadion dat dezer dagen het decor vormt van partijdigheid, sportchauvinisme en verbaal geweld en een Nederlands multifunctioneel stadion dat aan een ‘culturele’ manifestatie onderdak biedt? In beide zitten voornamelijk buitenlanders die met hun nationale vlaggen zwaaien of die extatisch naar de grasmat staren, zingen en applaudisseren. En het feit dat ik persoonlijk niets van vlaggen moet hebben gaat alleen mijn psychiater aan en mag in geen geval hier meewegen.
In de Arena werden Turkse mannen en vrouwen volgens islamitische tradities van elkaar gescheiden. Nou en? Zijn onze eigen gewoontes soms beter? Moeten we die supporters van verschillende kampen in aparte vakken onderbrengen zodat ze elkaar de hersenen niet kunnen inslaan? Verder kan men niet anders dan constateren dat er geen enkel incident rondom de Arena heeft plaatsgevonden. De supporters van Milli Görüs, hoe fanatiek ook, zijn allemaal na afloop rustig in hun auto gestapt en vertrokken. Anders dan zaterdag in Amsterdam worden deze week na het sluiten van de stadionpoorten in Marseille, Lens en Parijs de scherven, bulten en wonden wél gekwantificeerd.
Ik laat me ook niet op stang jagen door de woorden van Ebubekir, één van de Milli Görüs-aanhangers, die tegenover Het Parool verklaarde: 'De ware missie van Milli Görüs is om dit vervloekte deel van de wereld te islamiseren.’ Ik weet allang dat moslimfundamentalisten onze liberale en ongelovige contreien vervloeken en verfoeien. Desondanks weet ik ook dat er geen sprake kan zijn van een daadwerkelijke bedreiging van onze in stevige grond verankerde westerse beschaving van de kant van orthodoxe islamieten. Ik beef niet voor grootspraak, ben niet bang uitgevallen, stem niet op Le Pen, lees Fortuyn niet en bij het eerste woord van Hiltermann op de radio val ik in slaap. Als ik tegengif nodig heb tegen beroepsopfokkers hoef ik slechts naar buiten te kijken.
Toch ben ik geschrokken en verbijsterd. Het liefst zou ik de Amsterdamse burgemeester, de minister van Binnenlandse Zaken en het bestuur van de Arena een schop onder de kont willen verkopen, maar als beschaafde westerling ben ik tegen elke vorm van lijfstraf. Ik kan namelijk niet verkroppen dat men toestemming heeft verleend aan buitenlandse fundamentalisten om een politieke meeting in Amsterdam te houden. Als Milli Görüs zich als een religieuze en culturele beweging wil blijven afficheren, dan is dit haar goed recht. Maar als de vertaling van haar naam klopt, heeft Nationale Visie inderdaad vooral met nationalisme te maken. En wat in de Arena heeft plaatsgevonden was vooral een uiting van bedenkelijk chauvinisme. Ik heb niets tegen het laten wapperen van duizenden nationale Turkse vlaggen of het aanheffen van het lied 'Sevdalimsin Turkiyem’ ('Turkije, je bent mijn dierbaar land’). Maar mij lijkt dat de meest aangewezen plek voor dat soort taferelen het geadoreerde land zelf is. Je kunt de Arena beter gebruiken voor een massale integratiecursus, zodat de aanwezigen meer kansen krijgen op de Nederlandse arbeidsmarkt.
De soevereine staat waar de minister-president onbedreigd op zijn fiets door de straten van zijn woonplaats kan peddelen, moet blijven zoals hij is en heeft geen behoefte aan in voetbalstadions rondtoerende BMW’s die door bodyguards worden omringd. Waren die mensen trouwens bewapend? En hadden ze zonodig ook teruggeschoten? Sinds wanneer bevordert het calvinistische land persoonsverheerlijking, blinde onderwerping aan dubieuze politieke leiders uit den vreemde en hysterische propaganda? Hebben de Nederlandse autoriteiten die deze bron van onrust hebben binnengelaten geslapen? Of waren ze zo naïef omdat Erbakan zich de Nederlandse terminologie - rechtvaardigheid, tolerantie - voor een middagje eigen had gemaakt en even langs Amnesty International ging, boodschappen doen? Wat me vooral interesseert is de dubbele agenda die hij in zijn binnenzak had.