Gaat burgerrecht beleid worden?

Een teken des tijds. Sportschooleigenaar Jan H. opent volgende week een website. In het vervolg kunnen de geïnteresseerden er met een simpele druk op de knop achter komen waar in de buurt de kinderlokkers wonen, om er vervolgens met knuppels, mestvorken en brandende toortsen op af te kunnen gaan.

Niet alleen pedofielen, élke van de massa afwijkende subgroep heeft het op dit moment zwaar te verduren. Vorige week liep een inspraakavond over de vestiging van een opvanghuis voor verslaafden in Amsterdam-Zuidoost geheel uit de hand. Woedende bewoners verkondigden zonder schroom voor de lokale televisiecamera dat ze ‘maatregelingen’ in de vorm van 'brandbommen’ zouden treffen als het plan daadwerkelijk ten uitvoer zou worden gebracht.
Het gewelddadige verzet tegen de komst van asielzoekerscentra, met de belaging van de burgemeester van Kollum als beruchtste uitwas, mag bekend worden verondersteld. De pedoseksuele asielzoeker, ongetwijfeld ook onder invloed van stimulerende middelen, die in de beleving van de dorpsbewoners de moord op Marianne Vaatstra heeft gepleegd (DNA-vergelijking wees uit dat de verdachte Irakees de dader niet was), was voor het gepeupel dé mogelijkheid om al deze losstaande kwesties aan elkaar te koppelen.
Het volk aan de macht? Een democratische droom? Niet echt. Heviger dan ooit wordt getornd aan allerlei onwrikbaar geachte democratische beginselen, zoals de integriteit van het lichaam, vastgelegd in het Europese Verdrag van de Rechten van de Mens, een document dat menigeen het liefst aan zijn laars zou lappen.
Voor pedofielen geen taakstraffen en therapie maar water en brood! Als ze al vrijkomen, dan liefst zonder genitaliën, op zware pillenkuren en ondergebracht in een zompige kelder, ergens op een afgelegen industrieterrein. Het doet er niet toe dat experts zeggen dat de kans op recidive bij zedendelinquenten in geval van sociale uitstoting alleen maar toeneemt en dat juist met behandeling van daders tijdens en na de straf het beste resultaat valt te boeken.
De massa wil van geen argumenten weten omdat ze op geen enkele manier, zoals dat in de jaren zeventig en tachtig gemeengoed was, begrip voor daders en andersdenkenden meer kan opbrengen. De massa staat op in de gedaante die de (paarse) politiek de afgelopen jaren van haar heeft gemaakt: kille individualisten, genadeloos opkomend voor het eigenbelang. De massa heeft een eigen, nieuwe klasse gevormd: een egoïstisch burgercollectief, waarin voor geen enkele afwijkende (minderheids)groep ruimte is en waar geen overheid meer helpt.
Hoe is de massa zo geworden? Het is de schuld van politiek Den Haag. Op alle fronten is de overheid teruggetreden en heeft ze de burgers op zichzelf teruggeworpen. In dit neoliberale tijdsgewricht is het gevoel binnengeslopen dat iedereen moet vechten voor zijn eigenbelang, wat ook naar hartelust gebeurt. De geborgenheid van de groep is met de collectieve vijand - de andere zuil, het communisme - verdwenen. Van politiek, oordeelt de burger van nu, kun je je maar beter verre houden. Schiphol, Waddenzee, Betuwelijn, het zijn allemaal bewijzen van falend bestuur. Er wordt iets beloofd en uiteindelijk gebeurt het tegenovergestelde.
Politiek Den Haag is de massa vorige week een flinke stap tegemoetgekomen. Minister Korthals van Justitie en een meerderheid in de Tweede Kamer betoonden zich voorstander van chemische castratie en dwangmedicatie voor pedofielen, terwijl Boris Dittrich (D66) vocht voor aanwezigheid van slachtoffers in de rechtszaal - de manier bij uitstek om het gezonde volksgevoel tegen een verdachte te mobiliseren.
Het is cynisch om te constateren dat de politiek, na de burger jarenlang in de kou te hebben laten staan, nu ineens de oren spitst. Volgens de fracties is de handreiking vooral bedoeld om burgers geen reden te geven het recht in eigen hand te nemen. Zij begrijpen niet dat ze bezig zijn het door burgers in eigen handen genomen recht alsnog tot beleid te maken.