Frits Barend

Gangbaar wanbeleid

De zwaarst gesubsidieerde vorm van kunst is sinds deze eeuw het betaalde voetbal. Incidenteel wanbeleid heeft geleid tot structurele tekorten die de laatste jaren zo vaak incidenteel zijn aangezuiverd dat je gerust van een structuur kunt spreken. De bouw van nieuwe stadions was alleen mogelijk doordat gemeenten (zoals onlangs weer de sukkels in Alkmaar) voor het symbolische bedrag van één gulden grond schonken aan de club of de bouwer. En als clubs de grond niet kregen, dan betaalde de gemeente enige tientallen miljoenen voor de grond.

In deze vorm van subsidie leek enige structuur te zitten. Na voltooiing van het nieuwe stadion zouden de clubs nooit meer vragen om subsidies of gemeentelijke bijdragen. Nooit meer zouden er tekorten zijn, de sterk toenemende inkomsten zouden zorgen voor dekking van de kosten. We hebben het resultaat van het voetbalzakendoen gezien. Bijna alle clubs met prachtige nieuwe stadions zagen hun inkomsten inderdaad structureel omhoog gaan, maar aarzelden ook niet hun uitgaven nog meer te laten stijgen.

Wat dus leek op incidenteel wanbeleid werd door de KNVB oogluikend getransformeerd tot structureel wanbeleid. List en bedrog deden de gemeenten en de KNVB geloven dat het allemaal wel goed zat. Hoe goed het zat, bleek afgelopen seizoen. Vitesse, FC Twente, FC Utrecht, Fortuna Sittard, RKC en NAC, ze bouwden allemaal een nieuw stadion om in de loop van het afgelopen seizoen failliet te kunnen gaan. Dat ze nog bestaan, hebben ze alleen te danken aan gemeenten die net als de sukkels in Alkmaar geen nee durven zeggen tegen ordinair gebedel. De enige club die het weer eens deed zoals was voorzien en begroot is Heerenveen.

Binnenkort staat er een nieuw stadion in Alkmaar, genoemd naar de bank die is gelieerd aan de voorzitter die zijn keeper Oscar Moens de vernieling in heeft geholpen. Ik hoop dat u niet verrast bent als die voorzitter over vier jaar bij de gemeente aanklopt om de miljoenentekorten aan te zuiveren. Dat is het gangbare beleid.