Hang Youth © Mojo

De poster met de tekst ‘Ik geef een nier voor geen Mark Rutte IV’ die de laatste maanden her en der in Nederland opdook, was geen initiatief van een actiegroep, maar de songtekst van een band. Dezelfde band die verantwoordelijk was voor de poster die van februari tot april in het centrum van Amsterdam op A0-formaat voorbijgangers waarschuwde: ‘Hang Youth eist onmiddellijke verbetering van alles. Jullie hebben 24 uur.’ Hang Youth dus, dat er in 2015 ineens was met maar liefst vier albums in een jaar, vervolgens een paar jaar niks uitbracht, maar sinds 2020 weer een productiviteit toont waarvoor je bijna de term ‘arbeidsethos’ zou gebruiken, als die niet zo zou schuren met de punkideologie van de band. De vier leden van de Amsterdamse band begeven zich in een rijke traditie, waarvan het begin is vastgelegd in het standaardwerk Het gejuich was massaal, over punk in Nederland tussen 1976 en 1982. Er loopt een rechte lijn van eerst Diana Ozon en de Vopo’s en veel later de Limburgse Heideroosjes naar Hang Youth. Maar Hang Youth doet nog het meest denken aan het eveneens Amsterdamse Human Alert, actief in de jaren negentig en nul, met dichter Menno Wigman op drums.

Hang Youth kan aftikken en dan in een razende seconde of dertig tot vijftig de kern van een probleem duiden, zoals in DRILLRAP IS NIET HET PROBLEEM (‘Zegt inkomstenongelijkheid je wat?’) of VROUWEN VERDIENEN OOK EEN KANS OM CORRUPTE LEIDERS TE ZIJN (‘Vrouwen zijn net zo goed in staat/ Om niks te doen aan het klimaat’).

Onwillekeurig doet de band soms ook aan De Jeugd van Tegenwoordig denken, hoe anders het muzikaal en tekstueel idioom ook, en hoe uitgesprokener en vierkanter het engagement. Maar toch. Dezelfde branie, humor, taalliefde en creatieve vrijheid. Want zo ver twintig nummers in geen zestien minuten veel muzikaal avontuur toelaten, punk is bij Hang Youth een mentaliteit, geen restrictie. Op het vorige album stond al een hilarisch dub-reggaenummer van zeven seconden, met (alleen maar) de tekst ‘Cultural Appropriation’. En in de epische opgestroopte-mouwen-opbouw van ALLES MOET BETER klonk toen ook een andere invloed door: de Tröckener Kecks.

Op het nieuwe album behoren de nummers die uit het punkidioom breken opnieuw tot de sterkste, zoals MET JE AKO-IDEOLOGIE en het titelnummer HET K-WOORD, waarin de band zelf maar meteen reageert op een even voor de hand liggend als begrijpelijk verwijt: waarom zo rijkelijk strooien met het woord ‘kanker’? ‘Terwijl je weet dat er zoveel mensen aan dood gaan?/ Waarom scheld je met het K-woord? Dat moet toch anders, ik ga nooit meer schelden met K…/ Kapitalisme/ Grootkapitaal.’

In de afsluiter HET IS OOK NOOIT GOED, een akoestische ballad, gaat de band daar nog overheen: het is alvast een antwoord op iedere negatieve reactie op de band: ‘Kom, we doen een leuke punkband met allemaal kritische teksten/ Om de wereld een betere plek te maken voor alle andere fucking mensen/ Dan zijn er weer gasten op Twitter die het niet grappig vinden.’

Hang Youth, HET K-WOORD. Onder meer 4 november Victorie, Alkmaar, 13 november Paradiso, Amsterdam en 9 december dB’s, Utrecht