televisie

Geen commentaar

‘Ach, Tony’, smste mijn dochter, want over hem en The Sopranos zijn we het roerend eens: beste acteur in beste serie ooit.

Net hadden Amerikaanse scenarioschrijvers dat met hun top-100 van scripts bevestigd, of James Gandolfini stierf. In de allerlaatste aflevering (2007) gaat aan het eind het beeld op zwart vlak voor Tony wordt vermoord. Hoewel ik niet tot de hoopvollen behoorde die geloofden dat die beker aan hem voorbij was gegaan, bedacht ik, bij het bericht van Gandolfini’s dood, dat Tony dus niet meer ‘op kon staan’ zoals J.C. van Nazareth of Sherlock Holmes. Nooit aan een vervolg gedacht en nu dat definitief onmogelijk was opeens wel – religie zit behoorlijk diep. Geen kaarsje gebrand, wel aflevering één herzien en verbluft over het fabelachtig arsenaal waarover Gandolfini van meet af beschikte – verbaal maar vooral in mimiek, motoriek, gestiek. Prompt weer gevallen voor Edie Falco (Tony’s echtgenote) en Lorraine Bracco (Tony’s psychiater Melfi) en de gezellige vriendengroep van de Bada Bing. Kennelijk vereist een oppassend leven toch een uitlaatklep.

Zou er niet een verzorgingshuis kunnen gesticht waar bewoners in plaats van volcontinu Max, Tros, rtl en Tel Sell de top-100 van het Amerikaanse Writers Guild voorgezet krijgen, aangevuld met wat meer Europeanen dan die Amerikaanse scenaristen blijkbaar kennen en met, pakweg, Oud geld, De Daltons, de Schaepen of roept u maar? We moeten opschieten want Edith Bunker (Jean Stapleton) uit All in the Family, nummer vier op de eeuwige lijst, is ook al dood. ‘Ach, Tony’ dus, en niet ‘Ach, James’ want zonder verbeelding valt niet te leven.

Terug naar vaderlandse grond. Wat hebben bultrug Johanna en Mart Smeets gemeen? Dat ze figureren in een van de beste reeksen die de tv biedt (ten onrechte niet op de Nipkow-longlist): Argos-TV: Medialogica. In kort maar arbeidsintensief bestek wordt daar de rol van media in spraakmakende kwesties gefileerd. Dit seizoen kwamen de zaak-Vaatstra, walvis Johanna met Lenie (’t Hart), Marianne (Thieme) en Dion (Graus), de Mexicaanse griephysterie, wielerjournalistiek en het verjaarsfeestje in Haren voorbij. Op komst nog Yunus en Joran van der Sloot, afleveringen die bij schrijven nog niet te zien waren. Wie gaapt bij ouwe koeien zou toch vooral moeten kijken. Neem Tour de silence van 17 juni (Uitzending gemist) – bijvoorbeeld in plaats van de Franse Ronde die zaterdag start. Ook al zou sport je geen bal interesseren of ben je al jaren geleden afgeknapt op wielrennen (al vindt Bert Wagendorp dat flauwekul) of heb je je lens gelezen aan Lance en zijn bende – de manier waarop Bart Nijpels en Frederick Mansell in een half uur zowel overzicht als analyse van de verwevenheid van sport met doping en vervuilde sport met sportpers geven, is van hoog niveau. Ze doen dat middels gesprekken met onder meer klokkenluider David Walsh, onderzoeksjournalist Marc Belinfante (die als enige tussen driehonderd wielerjournalisten Armstrong vragen stelde over Walsh’ toen net verschenen J’accuse over diens dopinggebruik – de rest durfde niet). Met een indrukwekkend schuld bekennende Guus van Holland (NRC) die bezweek voor de combinatie van verlangen erbij te horen en angst voor intimidatie. En met Mart Smeets zelve die, hautainer dan ooit, ontkent, zich niet herinnert, het zijn taak niet vindt. NOS Sport had geen behoefte aan commentaar.


Argos-TV: Medialogica, Human/VPRO, maandags, Nederland 2, 22.59 uur