Moskou

Geen snorhaar te bekennen

Ergens hoor ik een kat in nood piepen. Het beest blijkt onder de motorkap van een auto klem te zitten. Ik heb nog een schuld bij een andere kat en besluit die nu goed te maken. Maar hoe? Waar is de Marianne Thieme van Rusland? Hier moet je jezelf helpen, instanties zijn er niet. Ik schud aan de auto zodat het alarm afgaat. Niemand steekt zijn hoofd uit het raam. Wel jammert de kat extra hard. Herhalen is onverstandig. Het is na elven. Dadelijk is de eigenaar dronken of geïrriteerd. Dan wordt het vechten in plaats van helpen.
Gelukkig vraagt de eerste voorbijganger wat er aan de hand is. Hij deelt mijn zorg en gaat zijn vriendin halen. Ondertussen piept de kat klaaglijk door. Even later staan we met zijn drieën rond de auto. Mijn eerste Moskouse oploop is een feit. Zie je wel dat die Russen meevallen! Solidariteit kun je leren! Samen schieten we voorbijgangers aan, weet men wie de eigenaar van de auto is? Het antwoord is telkens een haastig nee. Ik achtervolg een meisje dat uit een huis aan de overkant komt. Het is al donker en mijn Russisch doet niet onder voor het Engels van Manuel from Barcelona. Toch komt ze mee en belt een vriendin. En verdomd, deze weet van wie de auto is. En de eigenaar duikt op. Dat heb ik voor elkaar gebracht!
Sasha, autobezitter met Gucci T-shirt om sportschoolarmen, kijkt alsof hij de oplossing van het probleem al weet: wegrijden. Maar ja, zeven mensen staren op zijn vingers. Zuchtend opent hij de motorkap. Tot onze grote verbazing is niks van het beest te zien. Maar het gemauw houdt aan. Lange tijd kijken we in de motor op zoek naar een luidruchtige poes. Sasha kruipt uiteindelijk zelfs onder de auto. Ook daar nog geen snorhaar te bekennen. Wat te doen? Waar zit dat beest? Mijn euforie ebt weg. Van heldhaftig naar hulpeloos is een kleine stap.
Er komt politie voorbij. Geen van de Moskovieten suggereert dat deze van dienst kunnen zijn. Iedereen begint kennissen te bellen, met vragen om advies. De situatie duurt meer dan een uur. Mijn populariteit neemt af. Men ziet mij niet meer als diervriendelijke buitenlander maar als aanstichter van een onoplosbaar probleem.
Dan, zonder enige aanleiding, schiet de kat onder de auto vandaan. Even is er collectieve vreugde. Maar nog voor we twee keer hoera kunnen roepen, duikt hij onder een andere auto. En verdwijnt daar hop, het chassis in, om meteen dezelfde kreten als te voren te slaken. ‘Dat kreng wil niet geholpen worden’, gromt Sasha. En in een halve minuut lost deze tijdelijke Moskouse gemeenschap weer op, in individuen met sombere gedachten over solidariteit, buitenlanders en katten.