Geen warme croissants

Waardige prijswinnaars van de Kinderkast, want in Nederland en Vlaanderen wordt kindertelevisie van hoog niveau gemaakt. Dat is niet vanzelfsprekend: in de slag om de Kleine Kijkers en het Grote Geld zetten de commerciëlen letterlijk en figuurlijk goedkope programma’s in zoals zij dat ook doen voor ouders. Een deel van de publieken doet helemaal niks voor kinderen en jongeren, een ander deel moet zien hoe ze kwaliteit (die altijd geld kost) overeind houdt.

Mede daarom zijn prijsuitreikingen zinnig. Zo kan Burny Bos publieke pleidooien voor goede kindertelevisie houden en de daad bij het woord voegen - niet alleen met eigen prachtprogramma’s maar ook met een financieel initiatief. Zo kan Lejo Schenk pleiten voor eigenheid en voortbestaan van de Ikon, kan ik vaststellen dat de Ikon altijd het meest voor jongeren heeft gedaan, zowel in drama-, debat- als documentairevorm.
Prijzen geven bovendien aanleiding om te gaan praten met makers van kinderfilms. En zo kwam ik in de Volkskrant een interview tegen met Ben Sombogaart, veelgeprezen en veelbekroond maker van films en series. Die vertelde dat hij ’s zondags bij het ontbijt mooi blijft zitten met de warme croissants tijdens Madelief. Verloren gewaande werelden gingen open. Bovendien was er het besef dat sommige vormen van geluk, juist die die heel gewoon zijn, niet als zodanig worden ervaren wanneer ze dagelijkse kost vormen: je moet ze missen om ze op prijs te stellen. Ik zat niet elke dag te juichen vanwege het avondlijk voorleesritueel dat de kleine met de volhardendheid van Engelse vakbonden als verworven recht wist te handhaven, lang nadat het technisch overbodig was geworden dank zij verworven leesvaardigheid. Maar wat heb ik er veel leuks door gelezen en herlezen, van scheepsjongens tot augurkenkoningen. Moesten zij en ik een favoriet noemen, dan Karlsson van het dak. Die in de Volkskrant-rubriek ‘Rangen en standen’ niet voorkwam bij de 'beste 20’, een onrecht dat Arnon Grunberg in NRC Handelsblad ongedaan maakte middels een concert voor loftrompet (Grunberg) en strijkers (de lezers). Want ik zat te zoemen van genot bij zijn bewondering voor de uniekste figuur uit de wereldliteratuur, een mannetje-met-aangeboren-helikoptervleugel in zijn rug. Grunbergs stuk telde één omissie, Karlssons zelfportret: 'een man in zijn beste jaren en net dik genoeg’. Hierbij. Ouders die hun kinderen Karlsson onthouden dienen voorwaardelijk uit de ouderlijke macht ontzet. Maar Madelief stond ook hoog. Sombogaarts kinderen hebben groot gelijk met die croissants: die kunnen wachten. Prachtig mooi! Ouders die hun kinderen op zondag niet voor de buis vastbinden voor Madelief moeten… zie boven.
Madelief woont alleen met haar moeder. Die komt vaak te laat thuis. Madelief gaat boos naar bed. Moeder komt om zoen vragen, anders kan ze niet slapen. Goed zo. Jammer alleen dat moeder Madelief niet even voorlas. Of Madelief moeder. Dan was alles helemaal weer goed.