Geen zee te hoog

Lieve samenleving, mijn derde vakantieweek gaat nu in. Ik ben een vrijbuiter die tegenwoordig nog maar een discipline kent: ik maak elke zonsopgang aan het strand mee. Dan pluk ik de morgenstond en luister naar de golfslag. Vandaag is de zee kalm en zo zal ook mijn dag zijn.

In feite word ik steeds filosofischer. Ik besef dat in feite de rivier mijn meester is geweest - totdat ik boekte bij Martin Air.
Almaar voorwaarts en voorwaarts, op een doel af.
Aanvankelijk vond ik dit leven een avontuur, tot ik ging beseffen dat niet ik, maar de oevers mijn richting bepaalden.
De zee heeft daarentegen geen doel en geen pretenties. Het is slechts het ritme waar het om gaat, het spel van het aantrekken en afstoten.
Hoe woest zij ook mag zijn, nooit treedt zij buiten haar oevers. Gek ben ik erop. Als ik mijn geluk niet meer op kan, ontkleed ik mij en stort mij jodelend in de golven.
Maar vrees niet, lieve samenleving, mijn liefde gaat nooit zo ver dat ik bereid ben te verdrinken. Ook dat leert de zee: een mens is niet veel meer gegeven dan het pootjebaaien.