Geheime plannen van Twitter

Vandaag publiceerde de website TechCrunch.com de geheime plannen van Twitter, die een hacker had weten te ontfutselen. Geheime plannen voor werelddominantie? Nou ja, het internetequivalent daarvan.

De hacker vond deze gegevens omdat ze – beginnersfout! – in een Gmail-account stonden die beveiligd was met het wachtwoord ‘password’, een van de meest voorkomende wachtwoorden.
Volgens de gestolen documenten mikt Twitter erop dat het aan het einde van dit jaar vier miljoen dollar omzet kan maken; in 2013 zouden er meer dan een miljard Twitteraars zijn en zou de omzet kunnen stijgen tot anderhalf miljard dollar. Het zou Twitter bijna in dezelfde categorie kunnen zetten als Google en Microsoft.
En waarom ook niet. Twitter is in een jaar tijd uitgegroeid tot een house hold name, met ‘twitteren’ als eigen werkwoord. Het is een kruising tussen sms’en en bloggen, waarbij de gebruiker op zijn Twitter-account korte berichtjes kan plaatsen, maximaal 140 leestekens, die zijn vrienden en geïnteresseerden kunnen lezen. Lance Armstrong doet het vanuit de Tour de France, minister Verhagen vanuit de ministerraad. Een enkele keer komt daar nieuws uit, als de twitteraars iets als eerste melden, (zoals de vliegtuigcrash op Schiphol eerder dit jaar) en sindsdien is het journaille er nogal obsessief op gefocust.
De plannen werpen wel een paar vragen op, bijvoorbeeld: hoe willen ze het doen? Twitter is gratis en heeft tot nu toe geen commerciële advertenties op de site. Volgens de gestolen documenten zou Twitter een tv-programma willen maken.
Belangrijker is misschien de datum: 2013. Leeft Twitter dan nog? Eerder deze week kwam de Amerikaanse bank Morgan Stanleymet een rapport geschreven door hun vijftienjarige stagiair, die de internetgewoonten van zijn omgeving opsomde. Volgens de scholier, Matthew Robson, wil de jonge internetter – de levenskracht van Hyves en Twitter – voor steeds minder content betalen, muziek en film al helemaal niet (binnenkort verschijnt Free, van Wired-_redacteur Chris Anderson, die daar op ingaat). En de manier waarop Twitter werkt, met gebruikers die hun tweets posten via sms, kost geld. Daarbij komt dat jonge internetters onlinereclame haten, zozeer dat de toevoeging van reclame aan een populair product ervoor kan zorgen dat ze sneller overstappen naar een concurrerend soortgelijk product.
Twitter zit zo gevangen in haar eigen succesformule. Willen ze commerciële advertenties binnenhalen, dan kost ze dat gebruikers. Tegelijk zit er een bakfout in: het kost indirect geld. Als ondertussen de Twitter-hype afkoelt, zullen jongeren openstaan voor goedkopere concurrenten, ook omdat ze altijd op zoek zijn naar iets nieuws.
De vraag naar een ‘Twitter-achtige’ blijft vast bestaan. Natuurlijk zullen er nog wel de nodige celebrity’s zijn die hun fans zo zullen bedienen, maar de vraag is of de massa’s het nog zullen gebruiken. Het idee dat je op internet je eigen leven kunt ‘broadcasten’ – via blogs, YouTube, Hyves – beleefde in de afgelopen jaren een hoogtepunt _(Time Magazine
wees ‘You’, de anonieme internetter, aan als Person of the Year in 2006), zo zeer dat de nieuwigheid eraf begint te raken. Op YouTube en Wikipedia worden de gebruikers steeds meer gevraagd het kaf van het koren te scheiden, om de onzinnig particuliere onderwerpen, alleen leuk voor de gebruiker en zijn maten zelf, te verwijderen. Je voelt het aan. Op internet komt steeds meer kwaliteitscontrole, dat is ook de reden waarom het hele civic journalism nooit echt van de grond is gekomen. Misschien dat er weer een beetje privacy terugkomt op internet, dat het niet meer aanvoelt alsof je permanent het vakantiealbum van een onbekende aan het lezen bent.