TELEVISIE Nederlandse comedy’s

Gein en ongein

Cornald Maas, presentator van het aardige kunstprogramma Opium, was tafelheer bij De wereld draait door. Die functionaris mag voor de start eerst zelf iets kwijt. Hij koos voor het wedergeboren Zeg ’ns AAA, ooit Vara, nu RTL4. Zelfde auteurs (de familie Van Houweninge) en deels dezelfde cast onder aanvoering van de Grote Dame van comedy en volkstoneel, Carry Tefsen. Maas vond het hernemen van oud succes in het algemeen al niet veel soeps (waarbij hij niet repte van Het Schaep, dat zowel een remake als een originele voortzetting op basis van de klassieke personages van Eli Asser betreft – twee reeksen die tot het beste horen dat de vaderlandse tv voortbracht) en zag zijn scepsis bevestigd in de nieuwe avonturen van Mien Dobbelsteen en de haren.
En daarin heeft hij dan weer groot gelijk. Allemachtig, wat een erbarmelijke vertoning en wat zonde van Tefsens talent, dat niet opgewassen blijkt tegen de ongein van de scripts en het schokkend onvermogen van haar collega-acteurs. Tefsen, om wie het hele project draait, probeert al die tekortkomingen te compenseren door alles uit de kast te trekken – elke maat verliezend. En dat terwijl ze als Opoe Withof in Het Schaep een van haar allermooiste rollen speelt.
Maas toonde een fragmentje waarin, jawel, een man bij de dokter komt vanwege problemen met het apparaat, Viagra gesuggereerd krijgt, waarop Viagra juist het probleem blijkt: het kopje gaat niet meer liggen. Nou is dat al flauw maar de uitwerking in tekst en spel maakt het beschamend. Tot mijn verbazing bleek Maas’ kritiek niet smakeloosheid en wankwaliteit maar het feit dat het ‘weinig vernieuwend’ was. Misschien vond hij die eerste punten te zonneklaar, maar ik had het al heel wat gevonden als RTL erin geslaagd was de serie in de buurt van ouderwets niveau te houden. Helaas, Koos Dobbelsteen schijnt ergens in het buitenland bij de dokters Van der Ploeg en Lansberg te klussen en dus moeten we het doen met ‘jonge’ dokter Hans Cornelissen, destijds al de zwakste schakel, en met de moeder van Mien, die nieuw in haar leven verschenen lijkt. Letterlijk en figuurlijk. Deze dame meldt zich in de eerste aflevering als nieuwe huisgenoot omdat ze in het bejaardenhuis het bed niet met haar nieuwe vriend mag delen (daar heeft ze een punt, maar de geforceerd komische manier waarop ze haar verontwaardiging uitdraagt is tenenkrommend) en presteert het tegen dochter Mien te zeggen dat ze niet begrijpt waarom zij en Koos nooit kinderen hebben genomen. Terwijl dat Miens grote tragedie blijkt: het lukte niet. En daar hebben deze twee flapuits dus nooit een woord over gewisseld!? Natuurlijk, het is comedy en geen realisme. Maar deze ongeloofwaardigheid is zowel onleuk als onsmakelijk. Dan vergaat het lachen waarom het toch te doen is. Althans mij, want deze pijnlijke ongein trekt tot twee miljoen kijkers.
De commerciëlen hebben niet het alleenrecht op slecht drama. Haye van der Heydens comedy Suzanne en de mannen (NCRV) – rond zevenhonderdduizend kijkers – is ook verre van leuk maar wordt tenminste nog enigszins redelijk geacteerd. En andersom: de nieuwe Amsterdam-Zuid-serie Verborgen gebreken over jonge vrouwelijke makelaars (NET5) is verre van mijn kop thee, maar tenminste wel professioneel gemaakt: 450.000. Terwijl SBS6 zowaar ook een grote serie brengt: De hoofdprijs. Verteld vanuit een wat cynische kleinburger die twaalf miljoen in de loterij wint, maar dat geheimhoudt. Een in aanzet aardig verhaal met behoorlijke acteurs, dat al gauw uitmondt in een Familie Flodder-remake. Goed voor een miljoen kijkers.