Geitegehakt is de dernier cri

‘You know what they put on their french fries in Holland instead of ketchup? Mayonnaise! I’ve seen them doing it, man! They’re fuckin’ drowning in that stuff!‘ (Quentin Tarantino in Pulp Fiction)

Recente cijfers begroten het verbruik van echte Franse champagne in Nederland op één fluitje (une fluête) per persoon per jaar. Dat is inderdaad heel wat meer dan de gebruikelijke consumptie aan hangop. Ons patroon is aan het verschuiven. Hoe zou het met de matzes zijn ten opzichte van de malt whisky?
Laatst kwam ik bij de slager. Op mijn verzoek of hij mij zijn beste biefstuk wilde verkopen (of had ik naar Hollandse gewoonte moeten vragen naar die die je het langst kunt bewaren?) informeerde hij of ik er geen bezwaar tegen had dat deze uit Milwaukee kwam.
Terstond verschoof mijn patroon en perste ik ’s avonds de sappen uit een stukje dier dat de zon nog had zien opkomen boven Kalamazoo. Grazige weiden daar, vraag het maar aan Peggy Lee. Hoewel die uit Minnesota komt, dacht ik. Kent u haar versie van ‘Black Coffee’?
Ik kom graag bij de slager. Vroeger was hij rood. Bevlekt het schort, geaderd zijn kop. Sindsdien doopte een aantal zich groen. Tot vlak voor hun koeien komen te overlijden mogen ze naar Tom & Jerry kijken. Varkensgehakt is in hun mortuarium taboe maar geitegehakt wel dernier cri. Al decennia lang eet ik geit. Maar van eigen Marokkaan, die ze ook uit Boxtel importeert.
Achter mij was een Kau kasisch type de winkel binnen gekomen. 'Sbachalghir schlemiel?’ hoorde ik de slager zeggen terwijl hij daar een trekje van zijn waterpijp zware Van Nelle voor onderbrak. 'Schapenvlees’, stamelde de keukenman op z'n zaterdags. Het was duidelijk zijn eerste keer. Wat was het alweer lang geleden dat mijn patroon die sprong had gemaakt. Begonnen met kugel met peren, maar al snel uitgeweken naar het macaronischoteltje. Spaghetti bolognese is vandaar maar een klein stapje, en dan komt de paella valenciana al in zicht. Nu, bij de couscous, houd ik er min of meer automatisch mee op. Beetje end of the line-gevoel. Hoewel ze in sommige kleine gezinnen nog doorgaan tot kafferkoren met wildebeest.
Koffie ben ik altijd zwart blijven drinken. Al van voor mijn geboorte. Mijn Duitse moeder zat er vol mee. Die kon voor haar doen toch nog heel aardig uit de weg met hutspot en kapucijners met spek. Zelfs hete bliksem ging er in gepaste hoeveelheden doorheen. Maar dat heette in haar taal ook Himmel und Erde.
Verder leek het mij wel aardig om bij het produktschap nog even de cijfers te verifiëren die ik via de radio al kende maar die mij toch aan het denken hadden gezet. Het Hollandse huisgezin haalt per jaar 111 kilo fruit en 80 kilo groenten binnen. Dat kost samen precies 523.-. Nu weet u tenminste, na het kopen van die sierstrip voor de Datsun, waar uw geld blijft.