Gekatapulteerde luchtdansers

Ergens vrij in het begin treedt een ballenjongleur op, in een mooi rood pak. Hij wordt voortdurend uitgedaagd om nóg een extra bal in de lucht te houden.

Medium theater

Dat is de op één na oudste jongleurstruc in het circus en hij werkt altijd: de eeuwige wedstrijd om het méér. Deze ballenjongen zet enkele hulpstukken in: spiegelende plexiglazen platen. De uitstraling van zijn razendsnelle jongleurie wordt op die manier in beeld gekwadrateerd en in ritme en vaart verveelvoudigd: het ballenspel krijgt er een enorme vaart door. Je gelooft niet wat je meent te zien. En dat is dan weer de alleroudste jongleurstruc in het circus: het wonder van de illusie, magía!

Ziehier de kern van de voorstelling iD door het Canadese Cirque Éloize: de vermenigvuldiging van de eenvoud, tot iets dat hoger, sneller, vaardiger en onwaarschijnlijker is dan wat je waarneemt. Alles met de middelen van de straat-act, het foefje van tussen-de-mensen-in. Of, in de terminologie van het tegen elkaar opbieden: alles is hier urban en streetwise.

‘West Side Story met een vleugje hiphop’, staat in de folders. We kennen het in Nederland al. Onder meer van de Utrechtse groep De Dansers van Wies Merkx, in hun producties met de Rotterdamse circusschool, een aantal jaren terug, in De Reuzenhal in Overvecht. Maar dat circus was nog enigszins aanraakbaar. Hier is alles groot en ver en veel. We zijn dan ook in de grootste circusarena van Nederland. We zijn in Carré. En, het mag gezegd, het liegt er niet om bij deze Canadese tovenaars. Op de gigantische vlakken van een nagebouwde skyline verschijnen zwierige projecties van een eeuwig bewegende metropool. Uit de speakers schallen opzwepende dreunen. Zo’n twintig dansers en circusartiesten spelen aan het begin nog even de suggestie van een verhaal: de oorlog tussen straatbendes. Maar dat verhaal vervaagt, tot kapstok voor hun acts.

Alles is aanwezig. Luchtacrobatiek in alle soorten en maten, met linten, hoepels en een doodenge toren van stoelen. Een slangenmeisje dat met haar kleine teen aan haar neus kan kriebelen. Een mountainbiker die in een reusachtige blokkendoos kan klimmen. Clowns zijn er niet. In en om een aantal acts wordt ‘leuk gedaan’, niet hun sterkste troef trouwens. De enorme grijns waarmee veel nummers worden uitgevoerd toont dat ze er plezier in hebben. Terwijl de voorstelling iD al zo’n zes lentes over de hele wereld toert.

De apotheose van de avond is een letterlijk uit de lucht vallend trampolinenummer, tegen en tussen de wanden van nagebouwde wolkenkrabbers. Als toeschouwer zie je die hoge gebouwen middels projecties van structuur veranderen. Terwijl kleine platformen afwisselend uit- en terug in die wanden schuiven. De gekatapulteerde luchtdansers maken op die minibalkons korte stops in hun enerverend zweefballet. Ook onderdeel van de magie is dat, want hun vliegen stopt eigenlijk nooit. In de relatief kleine ruimte verdringen zich hier een zevental ‘trampomurs’ en ze doen dat met energie en onwaarschijnlijk gemak. In de zaal regent het achs en gohs en open doekjes. Terecht. Hier bereikt Cirque Éloize een spectaculaire en ongekende circuskwaliteit. U heeft nog tot het komend weekend om erbij te zijn.


Cirque Éloize speelt iD, t/m 19 juli; carre.nl; Beeld: Theatre T & Cie / Valérie Remise