Geklets

Gisteren keek ik naar een televisieprogramma waarin een bons van een politieke partij beweerde dat in zijn partij de kandidatenlijst voor de Tweede-Kamerfractie op democratische wijze wordt vastgesteld door het partijcongres. Dit in tegenstelling tot de manier van vaststellen in een andere partij, de PvdA, waar het partijbestuur de lijst zou vaststellen. Niemand sprak de bons tegen.

Dat vond ik nou weer zo eigenaardig. Er zaten om bons heen allerlei deskundigen, kandidaten en commentatoren. Maar niemand zei dat bons de waarheid niet sprak.
Maakt u zich maar niet ongerust. Het partijbestuur van de PvdA stelt een concept op dat naar het congres gaat. Het congres stelt de lijst vast en kan daar nog in wijzigen. Het congres kan zelfs de lijsttrekker veranderen.
De verkiezingen komen er weer aan. Het is nu 1 december en de strijd is losgebarsten. De landelijke stemmingen zijn begin mei, de lokale begin maart. Laten we hopen dat het allemaal een beetje eerlijk zal gaan.
Ik heb ooit een spiegeltje van iemand gekregen om te controleren of ik daar wel in kon blijven kijken als politica. Het is me nog wel gelukt. Gisteren keek ik erin en ik zag dat ik een soort krulhaar krijg. Ik vergeet de strijd, ik interesseer me voor niks meer, foute voorlichting gaat aan me voorbij, bonzen mogen liegen, wat kan het mij schelen: ik krijg krullen.
Er zijn weinig vrouwen die dat kunnen zeggen: ik ben nu 62 jaar en ik krijg krullen. Wat een tevredenheid.