Gelaten Oekraïners glibberen maar door

Kiev - Hij leek aan renovatie te ontkomen, zelfs in tijden van enorme verbouwingen wegens het naderende EK voetbal. Maar helaas, ook de meest idyllische, toeristische maar bovenal gevaarlijke straat van Oekraïne moet eraan geloven. De Andrejevski, de Montmartre van Kiev, gaat op de schop. Al heeft de Oekraïner zelf daar weinig boodschap aan.
De Andrejevski is een karakteristieke enkelbreker. Kasseien en kuilen zorgen ervoor dat voetgangers zich niet vrijuit kunnen vergapen aan de kerken, musea en ateliers langs de route. Maar zo vervloekt als de stenen worden door de toeristen, zo gelaten schuifelt de lokale bevolking over het trottoir. Een paar geulen in de weg? Noe, sjto? So what? Zo is het leven momenteel in Oekraïne. Er gebeurt van alles, het is enerverend genoeg en er is ontwikkeling. Maar het geloof dat je als burger invloed op zaken kunt uitoefenen is compleet weggeëbd.
De Oekraïner berust in zijn lot, op alle niveaus. Zo wordt er dusdanig lijdzaam omgegaan met politiek en democratie dat er geen enkele inspirerende conversatie over dit onderwerp meer te voeren valt. Ruim tweederde van de bevolking heeft het vertrouwen in de politiek verloren, zeven jaar na de Oranjerevolutie heeft de vervreemding van de politici een akelig ijzig dieptepunt bereikt. Of ze nou Janoekovitsj, Joesjtsjenko of Timosjenko heten: iedereen heeft wel iets op zijn kerfstok. Dus waarom zouden we tijd en energie aan dit onderwerp verspillen? Oekraïne is als een schip waarvoor geen enkele kapitein goed genoeg wordt geacht om het vaartuig te besturen. Goed, kunnen we het weer over bier en voetbal hebben?
Een kapotte lift? Dan neem je toch de trap. Geen kip meer op het menu? Dan neem je de vis. En ook een half uur in de rij staan voor een treinkaartje - ook al zijn er 99 loketten op het hoofdstation van Kiev - gebeurt collectief zonder gemor. En gaat zelfs gepaard met een zekere mate van vriendelijkheid: als iemand zijn trein dreigt te missen en om voorrang vraagt, wordt dit probleemloos toegestaan.
Klagen kost tijd, kost energie, en dingen gaan nou eenmaal zoals ze gaan. Daar komen ze in het land van grote broer Rusland binnenkort ook wel achter.