Gelukkig. Toch nog een rel

Berlijn - Zenuwachtig turen de neonazi’s omhoog. Overal linksen. Niet alleen op de straten voor hen, waar ruim tienduizend mensen proberen de extreem-rechtse 1 mei-demonstratie te blokkeren. Het gevaar loert ook op de gebouwen waaraan de stoet van zo'n achthonderd ‘nationale socialisten’ voorbij trekt, beschermd door een veelvoud aan politie. De mensen zitten op de balkons, de daken, zelfs leunend over een schoorsteen, vijfhoog. Er zijn spandoeken en borden: 'Nog 2697 km tot Stalingrad’. Wat als er straks eentje een steen gooit? Of een molotovcocktail?
Er gebeurt niets, maar de dreiging alleen blijkt voldoende. Na vijfhonderd tergend langzame meters laat de politie de neonazi’s rechtsomkeert maken. De tegendemonstranten vieren hun overwinning. Ook politie en politiek kunnen tevreden zijn, grootschalige ongeregeldheden zijn uitgebleven. Of is er in de stad ook iets voelbaar van teleurstelling?
Vooraf was dit een 1 mei van superlatieven. In 2009 liepen bijna vijfhonderd agenten verwondingen op en kwam het tot honderden aanhoudingen. Deze keer zou het slagveld nog groter worden. Politici en media spraken dreigend over de zwaarste rellen ooit en wezen op de vele aangemelde politieke betogingen: drie fascistische en zo'n veertig van linkse signatuur. Toeristen kregen stadswandelingen aangeboden langs de beruchtste relplekken. De Berlijnse politie zag haar kans schoon en pleitte voor meer menskracht en harder optreden. Politiekorpsen van elders zouden hun mensen niet meer naar de hoofdstad willen sturen om zich daar onbestraft te laten bespugen en bekogelen. Er werd gewaarschuwd voor doden.
Rond acht uur ’s avonds lijken alle doemdenkers in hun hemd te worden gezet. De traditioneel gewelddadige 'revolutionaire’ avonddemonstratie in Kreuzberg stroomt vreedzaam de Spreewaldplatz op, het eindpunt. Nog altijd geen rellen. Geruisloos gaan de tienduizend deelnemers op in de menigte van de zich aan beats en bier overgevende Berlijnse jongeren. Net Koninginnenacht. Maar wat als dit het is?
Dan flitst er in Görlitzer Park iets grijs voorbij op een fiets. Het is de zeventigjarige Hans-Christian Ströbele, de meest linkse Groenen-parlementariër. Belangrijker in dit opzicht is dat de voormalige raf-advocaat een heuse reldetector is. Ook nu stelt hij niet teleur. Ströbele’s spoor leidt naar een lange slinger ME-busjes. Agenten in vol ornaat duwen zojuist een aan zijn voorhoofd bloedende, zwartgeklede jongeman naar binnen. Gelukkig. Toch nog een rel. Het komt uiteindelijk tot een kleine vijfhonderd aanhoudingen en honderd gewonde politieagenten, waarvan eentje zwaar. De boulevardkrant BZ vult er de volgende dag de volle voorpagina mee.