Dans

Genoeg in huis

Dans: Inc. door Dansgroep Krisztina de Châtel

Choreografe en artistiek leider Krisztina de Châtel heeft al enige jaren de gewoonte om creaties van jonge, veelbelovende choreografen op het repertoire van haar ge-zelschap te zetten. Zo vroeg zij al eens Sjoerd Vreugdenhil en Dylan Newcomb; dit seizoen zijn Nora Heilmann, Jens van Daele, Inari Salmivaara en Massimo Molinari uitgekozen.

In Inc. staat SUB=Seriously Uncool Ballet van Nora Heilmann als eerste op het programma. Het publiek neemt plaats op het podium rond een kleine dansvloer waarop een mannelijke en een vrouwelijke danser een confrontatie met elkaar aangaan. Er wordt op en neer gelopen, spastisch rondgesprongen en over de grond gerold. Leuk als improvisatieoefening voor studenten van een dansacademie, maar met niet genoeg body om aan een publiek te presenteren.

Invidia (afgunst) van Jens van Daele is het tweede deel van een veelluik over de zeven hoofdzonden. Het dansmateriaal van Van Daele is ritmisch, atletisch en soepel en oogt erg mooi op zijn knap belichte glazen dansvloer. De muziek van componist Greg Smith is meeslepend en geeft ruimte aan de choreograaf en de dansers. Het resultaat is een hechte, knap gedanste choreografie die alleen qua emotionaliteit nogal eens overspannen aandoet.

Minder beladen is de choreografie 4 On Behalf of a Whole van Inari Salmivaara, een stuk voor drie dansers, die op een ontwapenend droge manier vertellen wat ze tijdens het stuk aan het doen zijn. Dit levert grappige scènes op waarbij de tekst in sterk contrast staat met de soms razendsnelle bewegingsfrasen. De ideeën van Salmivaara zijn interessant en thea-traal en zij zoekt als enige de intimiteit met haar publiek op, al is het bewegingsmateriaal een beetje pover. Dezelfde frasen worden dan weer langzaam, dan weer snel, dan weer gesprongen uitgevoerd.

Het laatste deel is van Massimo Molinari, Fragile, een choreografie voor zes vrouwelijke dansers in gevecht met klapstoelen. Het idee van het stuk is simpel, het resultaat spannend: in het halfduister leken de danseressen totaal te zijn vervlochten met de stoelen, waardoor zij eruitzagen als kapotte, ontzielde machines. Het stuk mondt uit in een Jeroen Bosch-achtig tafereel waarin de danseressen zich uit de kaken van de klapstoelen proberen te wringen.

De vier choreografieën zitten al met al vol met goede ideeën. Verwacht geen kant en klare, gelikte stukken; het zijn vooral Inari Salmivaara en Jens van Daele die erin slagen om uit losse elementen een duidelijk geheel te creëren.

De keuze van De Châtel voor dit viertal choreografen is begrijpelijk. Zij zijn stuk voor stuk bezig met thema’s die ook in haar werk zo nadrukkelijk aanwezig zijn: de strijd met ruimtelijke of fysieke beperkingen en het op intrigerende wijze laten samenvloeien van dans en toneelbeeld. Het is te hopen dat de jonge choreografen hierin hun eigen weg gaan vinden en de clichés van de moderne dans (vage tekst en spastisch bewegen) los durven laten. Ze hebben genoeg in huis om zich niet achter conventies te hoeven verschuilen.

Inc. door Dansgroep Krisztina de Châtel, tournee tot en met 28 mei