(Berlusconiwatch 39)

Genoeg van Silvio

Rome - Links Italië baadt zich in het sprankje roze dageraad dat zondag en maandag uit de stembus kwam. Berlusconi en de zijnen hebben het slecht gedaan bij de burgemeesterverkiezingen en dus is het meteen: ‘Milaan: de nederlaag’ (La Repubblica), 'BerlusCrac’ (Il Fatto Quotidiano), 'Wij zijn allemaal Milanesi!’ (Il Manifesto). Dertien miljoen Italiaanse kiezers - ongeveer eenderde van het electoraat - mochten stemmen voor een nieuwe burgemeester. De grote verrassing is Milaan, Berlusconi’s bolwerk, symboolstad en electorale thuisbasis. In plaats van burgemeester Letizia Moratti automatisch te herkiezen, een Berlusconi-vrouw van het eerste uur, koos Milaan voor de nieuwkomer Giuliano Pisapia, onomwonden 'een communist’.
Het is nog niet zeker dat Pisapia burgemeester gaat worden. Weliswaar kreeg hij 48 procent tegenover 41,8 voor Donna Letizia, maar er komt nog een tweede stemronde, over twee weken. Dan pas zal blijken of 'het einde van het Berlusconi-sprookje’, waar links vast een voorschot op heeft genomen, een feit is. En dat geldt ook voor Napels, waar de man van links en law & order, openbaar aanklager Luigi de Magistris, het traditionele machtsveld heeft opengebroken. Niemand weet precies wat deze lokale verkiezingen betekenen voor het Italië dat al bijna twintig jaar in de greep van Berlusconi is. Maar feit is dat het beeld landelijk naar links lijkt te zijn geschoven. Zou het dan echt? Is het echt mogelijk dat Italië genoeg heeft gekregen van Silvio Berlusconi? En waarom dan nu?
'De grootste fout van mijn grote vriend Silvio is dat hij al twee jaar lang de agenda niet meer bepaalt’, zei Giuliano Ferrara, huisjournalist van het Berlusconi-gedachtegoed, op RaiUno. 'Al twee jaar zwalkt hij van schandaal naar schandaal, constant in de verdediging, wat helemaal niet bij hem past. Wij willen de daadkrachtige Silvio van 1994 weer terug. Kom op, vriend! Laat je 'r niet onder krijgen!’ De daadkrachtige Silvio van 1994 was 57 toen hij de politiek betrad. Vandaag is hij 74, dertig processen en vele schandalen verder. Hij heeft nog twee jaar te gaan als premier. Het is op zich geen abnormaal beeld in de politiek: de heersende macht die een tussenronde verliest. Maar voor het 'andere Italië’ is de frustratie zo groot dat in deze ene zwaluw onmiddellijk zomer wordt gezien.