Genuanceerd denken

Door het Wildersproces kom je nu steeds vaker de moslim tegen die zegt: ik pik het niet langer. Hij of zei stelt: ik ben hier geboren, hier heb ik onderwijs gevolgd, ik wil niet langer worden gediscrimineerd, ik ben een gewone Nederlander en wil ook als zodanig worden behandeld.

Dat ze niet als een volwaardige Nederlander worden behandeld, wijten ze aan Wilders, die volgens hen oproept tot discriminatie - en daarom moet hij veroordeeld worden.
Of je dit aan Wilders kunt toeschrijven, zou ik niet weten. Het lijkt mij niet. Maar wat ik zo wonderlijk vind in die aangrijpende oproepen is het volgende: die gekrenkten die natuurlijk als volwaardige Nederlanders behandeld moeten worden, twijfelen nooit aan hun godsdienst, de islam.
Natuurlijk, ze moeten geloven kunnen wat ze willen, maar als ik een moslima-rechtenstudente in de rechtszaal bij Wilders zie, die een prachtig betoog houdt, al ben ik het totaal niet met haar eens, dan denk ik toch: waarom ben je nog moslima? Sta je net zo kritisch ten opzichte van je eigen geloof als je staat tegenover Wilders? Ben je net zo kritisch over Allah en Mohammed als over de PVV? Stel dat Mohammed voor de rechtbank stond, beste rechtenstudente, had je hem dan als officier van justitie willen aanvallen of als advocaat willen verdedigen?
En zo kan ik nog wel een paar vragen stellen.
Vragen die ik overigens niet alleen zou willen stellen aan de Nederlandse islamieten - en dan vooral de jongeren - maar ook aan andere gelovigen.
Dat je gelooft - ik vind het kinderachtig - is prima, maar waarom moet je bij het geloof elk kritisch vermogen laten varen?
Een jaar geleden ongeveer ontstond er in een of andere christelijke kerk heibel over Genesis en Darwin. Die zeven dagen waarin de aarde was geschapen, waren Goddelijke Dagen en konden dus best dagen zijn van een paar miljard jaar - dat doet niets af aan de strekking van het verhaal, zei men. Maar het vreemde is dat het juist wél aan de strekking van het verhaal komt. Je bent gedwongen een andere positie in te nemen. Het verhaal wordt toch ‘ontheiligd’.
Een dag bestaat blijkbaar uit enkele miljoenen of miljarden jaren. Wat betekent dit voor de rest van het verhaal en voor God?
Is dat met de koran ook niet het geval?
Wanneer je accepteert dat je 'niet alles’ van de koran moet volgen, dan volg je dus niet alles wat Allah zegt of wat een engel Mohammed heeft ingefluisterd. Wanneer je niet alles volgt, waarom volg je dan andere zaken die in de koran staan wél?
Is dat nou zo'n onrechtvaardige vraag om te stellen?
Al sinds de moord op Theo van Gogh hoor ik dat 'De Islam’ niet bestaat. Vooral bij links hoor ik dat.
Men wil daarmee zeggen dat je genuanceerd over die islam moet denken en dat je niet mag generaliseren.
Ik wil best over De Islam genuanceerd denken, maar hoe doe je dat? Als De Islam niet bestaat, wat bestaat dan wel? Met andere woorden: waar zit dan de nuance precies?
Ik heb daar nog nooit antwoord op gekregen.
Vermoedelijk bedoelt men dat je islamieten niet moet vastpinnen op uitspraken in de koran - ook islamieten hebben, net als katholieken, de neiging de koran soms wat 'ruim’ te interpreteren. Daar wil ik best rekening mee houden, maar welke koranuitspraken worden dan door de islamieten wel gevolgd? Anders gezegd: op welke uitspraken moet ik me dan concentreren om genuanceerd over de islam te kunnen denken?
We kennen nu de brief van Jason W. van de Hofstadgroep die islamiet blijft, ik zie brieven in de Volkskrant en ik hoor het betoog van een moslima-rechtenstudente en ik blijf me verwonderen: ja, je wordt gediscrimineerd en dat hoort niet, maar heb je daarbij,
daarnaast, daartussen, ook niet een geloof waar je, zo te zien, ook al wat afstand van hebt genomen?