Gerry en de gays

EEN HELE PAGINA vol ingezonden brieven naar aanleiding van één column! Bij de Volkskrant waren ze er afgelopen zaterdag zo beretrots op dat het in een speciaal kadertje op de voorpagina werd aangekondigd. Gerry van der List, de voor het rumoer ingehuurde rechtse kracht, had nog nooit zoveel succes gehad. Gefeliciteerd, Gerry!

Uit de meeste ingezonden brieven sprak een al te bekende kleinburgerlijke angst. Voor de brievenschrijvers van de Volkskrant hoort hun huisorgaan namelijk sinds jaar en dag een doods tuintje te zijn. Grind en gras. En nu stond er ineens die onbekende plant tussen. De anti-Gay Games-plant. Hoe zo'n plant ook heet, de roep is dan steevast dezelfde: de schep erin!
‘Het artikel van Van der List is ronduit walgelijk en hoort niet thuis in een krant als de Volkskrant.’ 'Maar het schokkendste is wel dat de Volkskrant, die zich altijd geprofileerd heeft tegen racisme en discriminatie, dit artikel geplaatst heeft.’ 'Ik vraag me af wat de Volkskrant (als eindverantwoordelijke) en Gerry van der List bezielden om deze krant te bezoedelen met een onbeschaafd en beschadigend schrijfsel.’ 'Ik ben voor vrijheid van meningsuiting, maar het stuk met de kleinzielige mening over homo’s kan niet.’
De brievenschrijvers van de Volkskrant - een benauwender wereldje bestaat er nauwelijks. Je zult maar voor die mensen journalistiek moeten bedrijven. Aan de andere kant: er is maar weinig voor nodig om dit angstige volkje op de achterste benen te krijgen. Daar is niet eens een Theo van Gogh voor nodig. Een Gerry van der List voldoet.
GEK GENOEG is Gerry van der List binnen de Volkskrant helemaal niet zo'n vreemde eend in de bijt als wel eens wordt verondersteld. Goed, hij is VVD, en de Volkskrant is PvdA. Maar het azijnzure 'doe maar gewoon dan doe je gek genoeg’-karakter van de Volkskrant past als een handschoen om Gerry van der List. En om nog maar even bij die metafoor te blijven: het betreft hier twee zeer Hollandse handen op een zeer Hollandse volle buik. Het duo Tevreden en Voorzichtig. Voor alles valt een compromis te vinden. Niets doet vlammen. Nooit een revolutie. Als je dan toch per se gek moet doen, dan trek je een korte broek aan en gaat kamperen. Lekker je eigen spruitjes op een piepklein gasje koken.
Gerry van der List - pas 37, maar hij schrijft alsof hij dubbel zo oud is - was in die zo veel brieven genererende column over de vermeende excessen tijdens de Gay Games trouwens strikt genomen niet tegen homo’s. In een zogenaamd geschrokken sorry-stuk enkele dagen later in de Volkskrant maakt hij nog eens ten overvloede duidelijk dat hij heus, echt, net zo keurig denkt over homo’s als alle andere keurige Hollanders: 'In de gewraakte column van vorige week vrijdag heb ik er dan ook mijn vreugde over uitgesproken dat we in Nederland niet de achterstelling van homoseksuelen kennen die zich helaas in veel andere landen voordoet.’
Hè, gelukkig maar. Als we in ons culturele poldermodel met elkaar 'uitonderhandeld’ zijn tot de stelling 'homo moet kunnen’, sluit Gerry zich daar wel bij aan. Want gedoe wil hij wel, maar buiten de mainstream raken nooit.
Saaie Gerry houdt gewoon niet van feestjes. Zelfs niet van de VVD-feestjes. Zo verklaarde hij ooit in een interview niet uit de voeten te kunnen met de gezelligheid van de bierpomp en het spreekwoordelijke dixielandorkestje op de partijbijeenkomsten. En dus houdt hij al helemaal niet van echt uitbundige feestjes. Met blote benen en uitbundige mensen enzo. Gatver. Zie je hoe die d'r bij loopt? Kijk nou, die kerels staan gewoon te tongzoenen!? En bij die daar kun je gewoon z'n billen zien! Nou ja! Gewone Gerry houdt ook niet van houseparades, met dansende hetero’s op straat. Dus of het voortaan weer gewoon in die dark rooms kon. Of in die discotheken waarin hij zelf uiteraard nooit een voet zal zetten. Zijn stukje eindigt in een gewaagde vergelijking met 'de kinderporno uit Zandvoort’, en als uitsmijter komt dan nog de fascistische slotzin: 'Opgeruimd staat netjes.’ O, heb ik dat echt zo geschreven? Sorry, sorry, niet zo bedoeld hoor.
GERRY VAN DER LIST houdt van Wim Kok. Schreef hij erg vaak. Dat zegt eigenlijk al alles over Gerry van der List. Niet die drammerige Den Uyl, maar mister middenmoot himself. Kok, waar wij allemaal van houden. Al houden sommigen van ons misschien een beetje meer van feestjes dan mijnheer Kok. Moet toch kunnen? Nou goed, dat vindt Gerry dus niet kunnen. Maar daar kan dan over gepraat worden. Want dat wil Gerry graag. Een debat over zijn onderwerp. Om dan later te zeggen dat hij het allemaal niet zo bedoeld had. Want zo doet de grote baas van Gerry, Frits Bolkestein, het ook altijd. Eerst iets stouts roepen. Dan praten. Dan zeggen dat het niet zo bedoeld was. Sorry, sorry. Maar al die tijd stonden mooi zijn verkiezingsdeuntjes op de agenda.
Naar eigen zeggen heeft gniffelende Gerry boven zijn bureau de brief hangen van een Volkskrantlezer die schreef dat hij verslaafd was geraakt aan zijn walging voor de gewraakte columnist. 'Dat vind ik mooi’, zei Gerry eens. Dat vind ìk eerder triest.
Al dat uitgelokte gepraat leidt natuurlijk nooit tot iets, behalve tot maar weer eens de vaststelling dat het tuintje van Piet hier ophoudt en dat het tuintje van Jan daar begint, ja, niet ongeveer daar, maar precies daar. Dat wisten we al, maar nu weten we het weer opnieuw. Enzoverder. Mannetjes onder elkaar. Dingen zeggen om te scoren. Beetje aandikken, beetje plagen. De een prikt, de ander hapt. Zelfs Felix Rottenberg, zo ongeveer geboren als de prins van het twistgesprek voor mannetjes onder elkaar, verzuchtte over Gerry in Vrij Nederland een beetje moe: 'De ironie in zijn pen maakt het soms moeilijk te doorgronden of hij volledig achter zijn stellingen staat.’ Om daarop dan weer op zijn beurt een prikje aan Gerry uit te delen. Want Felix prikt ook graag. Jammer alleen voor Felix, want zo is de afspraak niet in Holland. De afspraak is: de VVD prikt, de PvdA hapt. Dus Gerry hapt niet als Felix prikt. Gerry zegt gewoon sorry en prikt weer ergens anders.
Bijvoorbeeld naar de dode Ischa Meijer. Twee jaar geleden. Ook in zo'n Volkskrantcolumn. Ischa Meijer was 'een verwend kind dat aandacht wilde trekken door hard pies en poep te roepen’. Ingezonden brieven natuurlijk weer. Nauwelijks later begon hij in een interviewtje met HP/De Tijd alweer van sorry, sorry: 'Ik geef toe dat het een vrij scherpe column was. Misschien iets te scherp, iets te persoonlijk.’ Maar dat was nog niet het einde van het grote Ischa Meijer-debat van Gerry versus Gerry. Dit jaar wist Gerry ineens weer van geen sorry, sorry meer, en prikte nog eens in precies hetzelfde zere plekje. Daar ging het weer in zo'n column: 'Meijer was een irritante grachtengordelheld’ enzoverder. Ik weet niet of het opnieuw tot ingezonden brieven kwam. Vast wel.
GERRY VAN DER LIST komt uit een katholiek gezin in de Alblasserwaard. Een beetje onhandig lijkt me, tussen al die hervormden of gereformeerden of hoe heet het daar. Maar Gerry draagt zijn Alblasserwaardse identiteit (geen gay-boot te bekennen) met trots uit. Kennelijk is hij ergens onderweg naar zijn huidige woonplaats Rotterdam God verloren, maar nooit dat oer-Hollandse gevoel pal voor de gewone man te staan. Grijpgrage Gerry kiest politiek gezien dan ook voor De Grote Hollandse Mix. De Wim Kok-fan die medewerker is bij de Teldersstichting, het wetenschappelijk bureau van de VVD, verklaarde eens: 'Burgermansfatsoen, daar geloof ik in. Het CDA-denken is ten onrechte belachelijk gemaakt.’ Dus de rechterflank van de VVD, onderbouwd met 'het CDA-denken’, en als leider Wim Kok, dat zou de Grote Nederlandse Partij zijn waarvoor je Gerry van der List wakker kunt krijgen. Lijkt me nog niet eens zo'n onhaalbare combi ook. Hopelijk voor hem wordt het wel een partij met veel onderlinge mannetjesdebatten en niet dat VVD-gehos.
Er zijn aardig wat rechtse columnisten in Holland. Er zijn doodstille onder, zoals Nic van Rossum en J.J. Heldring. Altijd is er wat met Pim Fortuyn. Echt controversieel werd J.A.A. van Doorn, die acht jaar geleden in NRC Handelsblad dingen schreef over joodse journalisten, die volgens zijn hoofdredacteur niet opgeschreven hadden mogen worden, zodat hij eruit vloog. Naar HP/De Tijd.
Over Pim Fortuyn is Gerry van der List afwisselend instemmend en plagerig; hij vindt dat gescheld op de islamisering van Holland terecht, maar minder terecht natuurlijk dat vieze gay-gedoe en dan zo open en bloot. Van Doorn is daarentegen helemaal een columnist naar Gerry’s hart. Gerry stelde dan ook De draagbare Van Doorn samen - overigens zonder nu net die ene column die J.A.A. van Doorn beroemd maakte -, een dikke bloemlezing uit diens column-oeuvre, en leidde haar liefdevol in. Dat was dus weer zo'n geval van sorry, sorry. De vriendschap was wederzijds. Van Doorn besprak in zijn HP/De Tijd-column de Gerry van der List-bloemlezing Ach Jezus, een intellectueel. Op positieve, voor J.A.A. van Doorn zelfs ongewoon warme toon. J.A.A. van Doorn vergeleek Van der List met Herman Wigbold, die toen ook een boek uit had, en kwam tot de conclusie dat het gezonde Hollandse volksgevoel van links dat van rechts niet meer ontliep vandaag de dag: 'Normaal: dat is bij beide auteurs eigenlijk het sleutelwoord. Ze houden vast aan wat ze van huis uit hebben meegekregen: Van der List, de katholieke arbeidersjongen die bij latere kennismaking met “intellectuelen” ontdekt dat hun maatschappijvisie vaak inferieur is aan die van de modale Nederlander; Wigbold, die als sociaal-democraat wantrouwen bleef - of ging - koesteren ten aanzien van de euforie van de “progressieve” generatie die hem voorbijstreefde. Beiden vertolken ze, op eigen wijze, de stem van de gewone man.’
EN MISSCHIEN moet de gewone man wel niks hebben van gays op boten. Als dat zo zou zijn, dan heeft iedereen die zich druk maakt over de anti-gay-column van Van der List natuurlijk weer het grootste gelijk van de wereld. Geef je deze gewone man een stem, dat gaan we binnen de kortste tijd terug naar Amerikaanse toestanden.
Maar zo ligt het niet, denk ik. De Hollandse man vindt Paul de Leeuw gewoon kicken, camp gaaf en hij gaat graag uit in de iT, want waar de nichten zijn, daar komen de mooiste wijven. Het CDA-denken van Gerry over blote billen van mannen komt nog het meest overeen met wat de gewone man en vrouw onder de allochtonen vindt. Als er op gays werd gescholden in Amsterdam tijdens de spelen, dan was het door Marokkanen (gehoord op een station: 'Gays weg uit Amsterdam’) of door Surinaamse huisvrouwen op de markt die vonden dat 'die mensen’ maar eens een beetje normaal moesten doen.
Daar heb je weer dat woord 'normaal’ dat .A.A. van Doorn al zo prettig in de oren klonk. En daar wordt het dus gelijk erg ingewikkeld hoe dat nog zit met rechts en links. Want pro-allochtonen, dat was toch links? Tegen de islamisering van Holland was toch rechts? Over het gezonde volksgevoel onder de allochtonen heeft Gerry van der List naar mijn weten nog geen column geschreven. Zou hij wel moeten doen. Het lijkt misschien wel erg op het gezonde volksgevoel uit de Alblasserwaard. En die vergelijking levert de Volkskrant dan weer een leuke bak met post op.