Geslacht

Hoewel de meeste restaurateurs zich nog tot vlak boven hun adamsappel schuren aan de nouvelle cuisine, sijpelen er alweer plannen tot rigoureuze vernieuwing door. Heftige prognose is er zelfs al ten opzichte van het eind van het begin van de eenentwintigste eeuw. De verwachting is dat het de mens dan inmiddels geheel worst zal wezen en er door de consequente consument dientengevolge ook niets anders dan worst gegeten wordt.

Je zou verwachten dat zich daaromheen wel een aan worst navenant spektakel zal afspelen. Daarvan geen sprake. Want de tijden zijn veranderd. Tenslotte hoeft een vette kin of het aflikken van de vingers of die juist bewust van een niets verbloemende glans latend, niet per se samen te gaan met het trekken van obscene verbale vergelijkingen, nog allerminst voor het betrekken van bepaalde lichaamsuiteinden in veelzeggend fysiek dialect. Integendeel, al zal de met dierlijk vet overtrokken pinkvinger hier en daar nog wel worden aangewend om een tafelgenoot (wellicht teder) onder de kin te kriebelen, een passende redenering wat kleefkracht bij te zetten of kleine goochelkunsten extra vingervlugheid te verlenen. Al met al is de Worstplaats, zoals een dergelijke gelegenheid elitair-wetenschappelijk genoemd gaat worden, ook weer geen echt sober oord.
De deskundig geprepareerde darm kan, zonder haar natuur geweld aan te doen en zonder scheuren of ander feilen, de meest uiteenlopende inhoud bergen waarvan woestijnvossenvlees gemengd met amandelmeel en abrikozenessence beslist niet de limiet is van het aantal mogelijkheden.
De bekendste worstzegswijze luidt: ‘Eén worst per avond!’, waar streng de hand aan wordt gehouden. Bij overtreding volgt verwijdering uit het lokaal door de zesde meesterassistentworstmeester persoonlijk en ernstige worstvermindering tot in het derde geslacht.