Gestroomlijnde presentatie

In nog geen drie maanden tijd heeft Lubbers al twee keer zijn olifantenkerkhof verlaten om met amper verhuld genot hernieuwd kennis te maken met de televisiecamera’s. Eerst vrijwillig in Buitenhof en verleden week omdat hij voor de Bijlmercommissie moest getuigen. Zou er toch sprake zijn van een terugkeer? Dat Kok een tikkeltje geïrriteerd en zenuwachtig wordt door Lubbers’ verschijningen zal iedereen wel duidelijk zijn. ‘Is dit het water van mijn voorganger?’ vroeg Kok kokhalzend toen hij vlak na Ruud voor de parlementaire commissie moest opdraven.

Arme Kok, die bij journalisten op geen enkele vorm van barmhartigheid kan rekenen! De saaiste premier die Nederland sinds jaren heeft gekend moet bijna stikken van jaloezie. Terwijl zijn rigide en autoritaire voorkomen door de pers wordt beschimpt, kan zijn voorganger op een warm onthaal van het journaille rekenen. Niets nieuws onder de zon. Journalisten hebben altijd slaafs gekronkeld aan de voeten van Lubbers. Toen hij begin januari een uurlang door de coulante en bijna verliefde Paul Witteman werd geïnterviewd, viel bij menige persmuskiet het prikorgaan op het toetsenbord als een uitgedroogde navelstreng. Wat een aimabele charmeur! Na het verhoor van Ruud over de Bijlmer gaf NRC Handelsblad zich definitief gewonnen. Zo lazen we in die krant dat de ‘starre, formele getuigenis’ van Kok 'in schril contrast stond’ met die van Lubbers met zijn 'grote kennis van het dossier’. En, onvermijdelijk, menig CDA'er moest 'bij Lubbers’ gestroomlijnde presentatie met weemoed hebben teruggedacht aan de tijd dat hij nog hun voorman was’. Verpak een drol in een mooi zilverpapiertje met strikje, en zie hoe de journalist onmiddellijk uit volle borst zijn sinterklaasrepertoire begint te kraaien. Overigens werd het NRC-stuk mede geschreven door Harm van den Berg, de journalist die in 1997 onder de titel De ritselaars een 'beknopte Nederlandse schandaalwijzer’ schreef waarin het aandeel van Lubbers met een vergrootglas gezocht moest worden. Vergeten, dus, de affaires en schandalen, de gebroken beloften en leugens, de vernielzucht van de verwende en doorgeslagen despoot die bij vertrek zijn partij tot een maanlandschap omtimmerde. En ook vergeten de mislukte kandidaturen voor de EU en de Navo, omdat in die kringen niemand echt trek had in het voorzitterschap van een louche Nederlander. Als Edith Cresson in Brussel het veldmoet ruimen vanwege een paar gematste dorpsvrienden, wat had Lubbers in Den Haag niet mogen meemaken met al die broers van hem? Ik hoor de zuchten al: 'Ouwe koeien!’ Dan maar nieuwe kaakjes. Toen Lubbers verleden week glashard ontkende tijdens of kort na de Bijlmerramp enige vorm van contact met de Israelische ambassadeur te hebben gehad, viel ik van mijn stoel om eronder naar mijn oren te zoeken. Stel je voor: een Israelisch vliegtuig verplettert een deel van je hoofdstad en op regerings-, politiek en diplomatiek niveau wordt geen enkele verbindingslijn aangelegd tussen beide betrokken landen. Zoiets zal nergens gebeuren behalve in het meest pro-Israelische land van het westelijk halfrond. Als de Israelische ambassadeur bij een dergelijke, uitzonderlijk dramatische gelegenheid geen enkel contact heeft met de premier of de minister van Buitenlandse Zaken van het land waar hij gestationeerd is, wanneer dan wel? Het leek me op dat moment dat Lubbers een enormiteit beging. Moest hij soms met deze knullige leugen om bestwil een ander soort ontmoeting met de ambassadeur maskeren? De volgende dag suggereerde NOS-correspondent Eddo Rosenthal in de opening van de ochtendjournaals dat Lubbers meineed had gepleegd. Er waren volgens 'betrouwbare Israelische bronnen’ wel contacten en ontmoetingen geweest tussen premier, minister van BZ en de ambassadeur. e zou op zo'n moment denken dat je met een sensationele onthulling te maken hebt. Fout: niemand pakte deze informatie op. Niemand bij het journaille had blijkbaar trek om het feestje te verstoren. Je krijgt ook niet iedere dag zo'n mooie, strakke, gestroomlijnde stradivarius-presentatie achter je kiezen.