Popmuziek: Maggie Rogers

Gewiste voicemail

Aan Maggie Rogers (1994) zal waarschijnlijk voor altijd een televisiefragment kleven. Producer (en zanger en ondernemer en modeontwerper) Pharrell Williams bezocht in 2016 het New York University’s Clive Davis Institute of Recorded Music voor een masterclass, en luisterde naar enkele nummers die studenten aan die opleiding hadden geschreven. Een van die studenten was Maggie Rogers, en ze liet Williams een drie minuten durend, bijna-af nummer horen, Alaska. De beelden van Williams en Rogers naast elkaar, beiden de handen op schoot, luisterend naar het nummer, en vervolgens zijn euforische reactie erop werden een hit, en het nummer vervolgens ook.

Williams was duidelijk werkelijk onder de indruk, en wat hij over het nummer zei was analytisch sterk, maar het is ook een wat vervelend paternalistische bijwerking van het The Voice-tijdperk dat een talent wordt gedefinieerd aan de hand van het oordeel van zijn of haar mentor. Wat namelijk nog veel interessanter is, is wat Rogers voor de luistersessie aan Williams vertelt: dat ze is opgegroeid met traditionele folkmuziek en aan deze opleiding begon om haar banjo-spel te ontwikkelen en folkmuziek te maken. Dance zag ze als artificiële, onnatuurlijke muziek, als het tegenovergestelde van de muzikale rijkdom waar ze mee was opgegroeid.

Tijdens een reis in Frankrijk had ze een ‘spirituele ervaring’ met dance die haar oordeel over die muziek in één klap veranderde: ze ervoer een vurigheid die verre van onnatuurlijk was. Toen ze hierna weer muziek ging maken, werd dat een combinatie van de melodieën van singer-songwriters, de samples van alle natuurgeluiden die ze zelf maakte tijdens haar lange wandelingen, en de energie die ze in dance had aangetroffen.

Het heeft op haar eerste volwaardige album Heard It In A Past Life een geluid opgeleverd dat soms doet denken aan Lorde en Lana Del Rey, maar vooral de eigenheid heeft behouden die na de luistersessie op haar universiteit zo werd geprezen. Het nummer waar het allemaal mee begon, Alaska, staat er ook op, vrijwel onveranderd, en blijkt representatief: vrijwel alle nummers van Rogers klinken alsof ze zijn geschreven op akoestische instrumenten (van Alaska bestaat ook een prachtige akoestische oerversie), vervolgens daarvan zijn gestript, en toen laagje voor laagje opnieuw zijn opgebouwd in een studio. De natuurgeluiden die op haar mini-album in eigen beheer in 2017 nog een nadrukkelijke rol hadden, zijn verdwenen: Heard It In A Past Life klinkt als een producersalbum waar lang aan is gevijld in een studio, maar wel met het hart van een liedjes- en tekstschrijfster. Op de sporadische momenten waarop de balans overhelt naar pure pop wordt meteen duidelijk hoe knap die balans is, én hoe noodzakelijk.

Mooi is ook het venijn dat soms even onnadrukkelijk als dodelijk opduikt in haar teksten: ‘I still wonder if I called you, what would I do?/ Leave a too long voicemail that I hate and then erase it/ Like I planned it’.


Maggie Rogers, Heard It In A Past Life. Rogers speelt 25 februari in Paradiso, Amsterdam