Gewoon in druk

Het is indrukwekkend hoe snel oud sentiment slijt als je je eenmaal aan nieuwe dingen hecht.

Medium pier en oceaan

Aan een e-reader, om maar iets te noemen. Nu al begin ik het die lieve papieren boeken kwalijk te nemen dat ze geen licht geven, niet kunnen staan in bed, en dat je ze geen zoekwoorden kunt voeren. Licht reizen dus, deze zomer, met een tablet die opvallend volgeladen is met werk van vrouwelijke auteurs. Rachel Kushners TheFlamethrowers, ten eerste, dat volgens Lynn Berger weliswaar een mannelijke roman is, over de New Yorkse kunstwereld van de jaren zeventig; Alice Kaplans boek over het Parijs van Susan Sontag, Jackie Kennedy en Angela Davis: Dreaming in French (te lezen, natuurlijk, in Parijs); en Janet Malcolms laatste essaybundel Forty One False Starts om eraan te helpen herinneren wat geweldige journalistiek ook alweer is.

Verder: Valse papieren (maar dan wel weer op echt papier) van de Mexicaanse Valeria Luiselli, dat me interessant lijkt omdat het geen roman is, geen reisverhaal en geen essay, maar alles tegelijk. En dan eindelijk, eindelijk, en natuurlijk toch ook gewoon in druk (die mooie eerste, in twee delen): Pier en Oceaan van Oek de Jong, waarvoor ik hoop een goed, warm Frans weiland te vinden, met bloemen, bijen en alles, om geheel in het onhedendaagse tempo van die achthonderd pagina’s te raken.