Girls doing it for themselves

Aan het onder auspici‰n van de Volkskrant belegde treffen tussen heer Bolk en de Perzische schrijver Kader Abdolah in De Balie zullen we maar niet te veel woorden vuil maken. Kader Abdolah schrijft indringend en po‰tisch Nederlands, maar verbaal komt hij helaas niet verder dan gepijnigde oerkreten uit het diepst van zijn gekwelde ziel, kreten die Bolkestein stuk voor stuk geroutineerd langs zich heen liet glijden. De naar Holland uitgeweken literator, kleinzoon van een Iraanse premier, bedoelde het ongetwijfeld heel goed met zijn requisitoir over Bolkesteins vermeende racisme, maar verwoordde een en ander op erg rudimentaire en vooral oorverdovende wijze. Het werd snel duidelijk wat gespreksleider Jan Tromp bedoelde toen hij in zijn inleiding zei dat het feit dat Abdolahs vader doofstom was zijn sporen heeft nagelaten.

Tamelijk ongelukkig ook was de uitspraak van de gevierde literator dat hij precies kon zien wie in het publiek van joodse komaf was, en dat negentig procent van de Marokkaanse jeugd in Nederland crimineel zou zijn. ‘Vluchtelingen erin, Bolkestein eruit!’ scandeerde een gezelschap antiracisten bij de ingang van de propvolle zaal, maar ook dat vermocht geen gat in Bolkesteins defensiemechanisme te slaan. Integendeel: hoe heftiger Bolkestein wordt gekritiseerd, des te meer komt hij in vorm. Kader Abdolah kon schreeuwen wat hij wilde, Bolkestein bleef de onverzettelijkheid zelve. Hij verliet het gebouw als morele overwinnaar.
Nee, dan had het vijftigjarig jubileumfeest van de Vrouwen in de VVD, verleden week vrijdag in congrescentrum De Leeuwenhorst in Noordwijkerhout, meer cachet. Het evenement had in de pers dreigende schaduwen vooruitgeworpen met uitspraken van kopstukken van de liberale vrouwenbeweging als zou het maar eens uit moeten zijn met het imago van plooirok en parelkettingen dat de VVD-dames zo lang heeft geteisterd. Gelukkig bleken dat loze profetie‰n. Verreweg het merendeel der dames trad in traditioneel ornaat aan voor de tweedaagse samenkomst. Ook de rok in Schotse ruit bleek niets van zijn oude glans te hebben verloren.
Gewapend met geavanceerde babyfoons om het in het hotel geparkeerde grut te monitoren, stortten de VVD-dames zich op een feestelijk maal, bijgestaan door een zware delegatie van de partijtop - naast Bolkestein de ministers Jorritsma en Dijkstal, staatssecretaris Patijn en partijvoorzitter Hoekzema. Een groep leerlingen van het Instituut voor Muzische vorming uit Rijswijk zette veelbelovend in met de feministische power-rocksong 'Girls Doing It for Themselves’, dat heel geloofwaardig door de zaal werd meegebruld. Daarna bracht een zeemansduo met trekharmonica en gitaar liederen ten gehore als 'Zij kon het lonken niet laten’ en 'Mannen van lichte zeden’. Goed bedoeld, zij het niet erg gesmeerd uitgevoerd amusement, hetgeen vooral te wijten is aan de chronische financi‰le crisis die bij de VVD-dames schijnt te heersen. Een oproep van het bestuur van de Vrouwen in de VVD aan ieder lid om een rijksdaalder te doneren werd door lang niet iedereen gehonoreerd.
Later zou dat zich wreken in een tergend lange, vreselijk oubollige show, een zogeheten 'bandparodie’. Het verantwoordelijke showgezelschap, heel eerlijk Fake geheten, had de avond tevoren tijdens de generale repetitie een gevoelig verlies geleden: de voorman was van het podium gesmakt en had een been gebroken. De kwaliteit van het gebodene was zo bedroevend dat minstens de helft van de dames verontwaardigd een goed heenkomen zocht in de diverse bars van De Leeuwenhorst. 'God, had mij dan viool laten spelen!’ klonk het.
Alleen Bolkestein en de andere VVD-toppers moesten beleefdheidshalve de hele bandparodie uitzitten. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Bolkestein zelf eerder die avond ook weer een soort bandparodie ten beste had gegeven. In haar speech tijdens het diner had Annemarie Jorritsma de grote leider nog aangekondigd als 'het allerlekkerste liberale toetje’, maar de dames kwamen bedrogen uit. Bolkestein klampte zich weer vast aan die verduivelde autocue en dreunde wel heel ongeãnspireerd een speech op over de historische verdiensten van de liberale vrouwen voor de emancipatiestrijd. Nergens week hij af van de voorgeschreven tekst, zelfs een bedankje voor de organisatrices kon er niet af. De VVD-dames gaven in de wandelgangen hoog op van Bolkesteins sexappeal - men dicht hem een teddybeer-achtige knuffelbaarheid toe - maar op het podium bleef daar weinig van over, stelde men gedesillusioneerd vast. De stemming na Bolkesteins speech was er dan ook een van lichte deceptie, die alleen met een overdosis sherry en witte wijn tot te verdragen proporties kon worden teruggebracht. 'Ach wat meid, Elvis had ook weleens een offday’, klonk het enige rondjes verder alweer goedgemutst in de bar, waar de subsidiehossel van Emancipatie-directrice Ina Brouwer ten faveure van de bevriende pianist Laurens van Rooyen verder de toon zette. Ook hier bleken de liberale vrouwen weer vergevingsgezind. 'Als ze Ina hierop pakken, volgen er nog heel wat meer. Iedereen helpt z'n vrindjes, ja toch?’
Het bleef nog lang onrustig in De Leeuwenhorst.