Gladde randjes popmuziek

Plotseling blijk je vier jaar te hebben gewacht op een nieuwe plaat. Het was 1994 dat Live Through This de beste cd van het jaar werd - volgens grote bladen, volgens vele kenners.

Dat was de tweede van Hole, dat begon met Pretty on the Inside in 1989. Veel en vaak gedraaid, die: rauw, hard, rafelige randjes, schuurmuziek, raspend en gemeen, net als Courtney zelf. Vroeger, tenminste.
Courtney Love, frontvrouwe van Hole. Achter zich weet ze Eric Erlandson (man), Melissa auf der Maur (vrouw) en Patty Schemel (vrouw).
Dus blijk je vier jaar te hebben gewacht op Celebrity Skin. En van vier jaar wachten hoop je altijd dat het de moeite waard blijkt te zijn geweest. Anders had je beter niet kunnen wachten.
Even slikken.
Celebrity Skin is geproduceerd door Michael Beinhorn, die eerder Superunknown van Soundgarden, Grave Dancer’s Union van Soul Asylum en Mother’s Milk van The Red Hot Chili Peppers verzorgde.
Celebrity Skin opent met ‘Celebrity Skin’. 'Oh make me over/ I’m all I want to be/ A walking study/ In demonology’. Bekende Love-lyrics. Ditmaal echter niet begeleid door een rammelend, piepend en knarsend Hole, maar door een gladde band. Netjes in de maat, mooi gemaakt, zelfs synthesizerriedeltjes als voorzichtige decoraties in een modelinterieur. En hier en daar een tamboerijntje.
'Awful’: 'It was punk/ Yeah, it was perfect now it’s awful’.
'Hit so hard’ gaat gewoon over een jongen, die zo hard slaat dat Love God ziet.
Het is allemaal erg netjes. Er ontstaat een vreemde spanning tusen de teksten van Courtney Love en de muziek die Hole, vier jaar verder, voortbrengt. Spanning ook tussen verwachting en werkelijkheid: het Peggy Lee-gevoel doemt op: 'Is that all there is?’
Celebrity Skin is een sprong voorwaarts waar je liever stilstand had gehad. Het is verandering waar je had geopteerd voor behoud. Wat zo mooi was aan Hole, wat zo overrompelend en vuil-eerlijk was, verzuipt op Celebrity Skin in een tweedehands soort popmuziek, waar je - oeps - Stevie Nicks en The Bangles in hoort doorklinken.
Soms verheft Love haar stem. Maar als ze dan zingt dat ze naar Malibu wil rijden, maakt dat nauwelijks indruk.
Pas met 'Reasons to be beautiful’ en 'Dying’ lijkt ze voorzichtig een weg in te slaan waarop je haar wél wilt volgen. 'I am so dumb/ Just beam me up/ I’ve had it all forever/ I’ve had enough’.
Met 'Northern Star’ revancheert ze zichzelf. Maar dat is één nummer op een heel album. Doe daar misschien 'Heaven Tonight’ en 'Playing Your Song’ bij. Hoogstens drie nummers, okee. Dat betekent vaak de repeat-knop, er zijn weinig andere mogelijkheden. Want luisteren naar slappe teksten over Hollywood met een zogenaamd ironische ondertoon verveelt snel. Het blijkt niet eens raar te zijn dat de band zichzelf in een rijtje plaatst met bands als The Eagles, Fleetwood Mac en The Beach Boys. Maar dat is wel jammer. Want op The Eagles of op Fleetwood Mac zit niemand te wachten als-ie net vier jaar op de nieuwe Hole heeft gewacht.
Celebrity Skin is een plaat over Los Angeles, Hole’s standplaats. Of eigenlijk over Hollywood. Over de wereld van schijn en plastic die ze daar hebben gebouwd. Dat doet lang niet zo veel pijn als de constatering, gedaan met de eerste cd, dat schoonheid van binnen zit waar niemand er een moer van kan zien. En Hole moest het toch van pijn hebben?

  • Astrid - Boy for you. De eerste gedachte (bij het hoesje) is: o nee, de eerste Anouk-kloon is opgestaan. De tweede gedachte: ook al is het een Anouk-kloon, ze maakt wel een paar mooie nummers.
  • Shudder to Think. First Love, Last Rites. Music from the motion picture. Muziek uit een film over Sissel en Joey. Sissel heeft een verzameling singles die ze draait op een plastic pick-upje. Met onder meer Jeff Buckley, John Doe, Lena Karlsson en Matt Johnson. Voor knusse regenavonden.