‘god’ ontbreekt in beroerd eo-drama televisie

De ziekenfondsman eist dat vader vanwege zijn leeftijd de artsenpraktijk beëindigt. Maar die wil doorgaan, zij het in maatschap met zoon. Hij verplettert de grauwe ambtenaar in vloeiende volzinnen en verlaat de spreekkamer zonder de bureaucraat een blik waardig te keuren. Die kijkt bedremmeld, de zoon verzaligd. ‘Ogenblikje’, zegt hij en loopt vader achterna. ‘Pa, hoe leer je dat? Met een paar woorden iemand zo op zijn plaats zetten?’ Het antwoord luidt ten onrechte niet: ‘Derderangsromans lezen, jongen, en dan een cursus scenarioschrijven bij de LOI.’ Want na twee van 26 afleveringen In de praktijk heeft de oude dokter nog geen mensenzin uitgesproken en is niemand van vlees en bloed de revue gepasseerd. Zoals ook plots en situaties artificieel en hoogst onwaarschijnlijk zijn.

Drama is het leven niet en je beoordeelt het niet op de vraag of ‘het’ waar gebeurd is. Maar goed drama heeft een intrinsieke geloofwaardigheid. Het wordt treurig als die uitgerekend ontbreekt in 'uit het leven gegrepen’ setting. Neem des zoons reactie. Aannemelijk is dat kinderen na de generatie-oorlog ouderlijke verdiensten erkennen. Maar hier hebben we van doen met de wensdroom van de patriarch: 'Leer mij, Vader, te worden als gij’. Dat riekt naar jaren dertig, naar het christelijk, geïllustreerd weekblad De Spiegel.
De serie begint met zoons bezoek aan pa in diens aftandse spreekkamer. De jongen weet niet waarom hij uitgenodigd is. Dan opent vader de deur naar het aanpalende vertrek, walhalla voor de arts van de eenentwintigste eeuw. 'Wat is dit?’ 'Jouw praktijk.’ Bovendien blijkt een verdieping als woonruimte voor de jonge dokter ingericht. Voor tonnen verbouwd maar nooit een woord overleg. Junior verlaat niet woedend het pand maar zegt: 'Ongelooflijk, man’. Kortom, we bevinden ons in de best denkbare aller werelden. Tegen mevrouw De Leeuw, zo adellijk dat het schande ware haar doktersassistente te noemen, moppert de jongen wel over vaders eigengereidheid, maar zij sust: 'Hij weet toch dat je een grote jongen bent’. Dat zeg je tegen een kleuter die een mooie drol heeft gedraaid - maar deze gozer is afgestudeerd arts.
Tijdens het titellied zien we filmbeelden van hectisch stadsverkeer. Zijn die voorbij dan belanden we in een bordkartonnen wereld waarin Swiebertje zich thuis zou voelen. Al zou die moeten wennen aan het Turkse factotum (voor de nodige politieke correctheid) dat klussen in huis opknapt.
Plot: PTT-monteur breekt de stoep voor de praktijk open en zet zijn tentje bijkans in de deuropening. Dokter pikt het niet. In de woordenwisseling lijkt de monteur zich als de laatste CPN'er te ontpoppen: jullie soort met jullie praatjes. Prompt krijgt hij een hartaanval. In het ziekenhuis spreekt dokter ’s mans echtgenote. Dat tentje verbaast haar niks - ziet hij een artsenpraktijk dan blokkeert hij de ingang: twintig jaar her is hun dochtertje gestorven door een medische blunder. Dokter achterhaalt welke confrère ooit verantwoordelijk was. De man is nooit bestraft maar ingelukkig dat hij eindelijk kan biechten: zelfs zijn vrouw wist er niet van. En de monteur geneest door een goed gesprek met onze dokter in enkele minuten van hart en levenslange woede. Is dat niet wonderbaar?
'God’ valt niet in deze EO-reeks, maar de bekeringen zijn familie van die waarover Feike ter Velde zijn gasten ondervraagt. In de praktijk is naïef en beroerd drama over de stad voor lieden die nooit buiten hun Drentse dorp komen. Anderzijds doet het geen mens kwaad en is het een oase van rust in het morsig universum van commerciële en deels publieke omroepen. Ook brave minderheden hebben rechten. Hier worden ze bediend.

  • Camera loopt! Video-(zelf)portretten van jonge mensen die met elkaar bevriend zijn. Openhartig maar niet klef. Ode aan de vriendschap in de niet eenvoudige puberteit. IKON, donderdag, 18.27 uur. Nederland 1.