Goede goede bedoelingen

De pest met jongerentelevisie is dat jongeren er niet naar kijken. Waardoor wanhopige omroepen de camera nog harder laten zwiepen, de montage zenuwtergender maken en ongein koning laten kraaien. Toch zijn er twee aardige pogingen te zien. De eerste bij de Ikon: Jonge heren, betreffend Eros zoals beleefd door de mannelijke kunne. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, want zoals bekend praten wij moeilijker over die thema’s dan onze zusters. Of makkelijker maar dan stoer. Zelf behoorde ik tot de zwijgers en ik herinner me weerzin tegen het douchegebral na afloop van honkbal: wie er ‘gepakt’ waren en wie nog een ‘beurt’ moesten krijgen. Die stoerheid zit wel in Jonge heren, maar dan als een van de thema’s. Alle geïnterviewden zijn openhartig, van innemend tot aandoenlijk. Als je ze ziet en hoort, begrijp je zowaar waarom meiden op hen vallen.

Hoewel het vaak beter is stille dingen stil te laten en de televisie een kakofonie van confidenties ontketent waar de ranzigheid van afdruipt, levert het kijken naar Jonge heren geen voyeurservaring op. Dat ligt aan de jongens en de makers. De vragen zijn eruit gemonteerd, waardoor je een mozaïek van reacties op een thema krijgt - talking heads in de goede zin. Hun onzichtbare gesprekspartner is een vrouw. Misschien hebben ze dat even moeilijk gevonden, maar het resultaat bewijst de juistheid van de keuze: de muur tussen mannen is hoger dan die tussen man en vrouw. Zoals wij onder die douche verschilden, zo verschillen deze jongens: nuchter en romantisch, stoer en verlegen. Wat ze delen, en wat hen van ons op hun leeftijd onderscheidt, zijn niet alleen uiterlijk maar ook bereidheid en vermogen tot praten; zelfs over onzekerheid. In die zin zijn ze te benijden en het bewijs dat vooruitgang bestaat. Op die vermogens zijn ze zonder twijfel uitgekozen; en dat er nog altijd stil leed bestaat rond dit terrein van gruwel en verrukking is zeker.
Maar al zijn ze niet volledig representatief, er is veel frisse lucht waar vroeger bedomptheid heerste. ‘Ik kan romantisch zijn, maar dan moet ik iemand heel erg vertrouwen’, zegt de een. 'Complimenten vinden ze meestal leuk; wat dat betreft ben ik wel slim’, de ander, die overigens niet van kaarsjes houdt. Ieder z'n voorkeuren en strategieën rond de daad. Want voortplanting, daar schijnt het in de schepping om te draaien. Dat er geen homoseksuele jongen bij was, lijkt me een misser.
Een zwaarder opgave stelt zich de KRO in BPM, bedoeld voor werkloze jongeren, en daarom ’s ochtends uitgezonden. Postbus 51-televisie die hen op het rechte arbeidspad moet houden of brengen. De camera danst de Vitusdans, zelfs als ze in Tilburg rond de tafel zitten om te reageren op filmpjes en vragen van presentator Howard Komproe - stand-up comedian die zich verbluffend dienstbaar opstelt. Patrick filmde een dag uit z'n leven. 'Dit doen we ’s ochtends: koffie, sigaretje, tv.’ Tv blijkt zappen van RTL naar MTV, wat de twijfels over het effect van BPM bevestigt. Ma en oma schelden hem de deur uit met z'n camera: 'Ga werk zoeken in plaats van hier op m'n lip te lamzakken.’ Dan te bedenken dat hij al een jaar van de speed (en handel daarin) af is.
Ook hier worden verbluffend eerlijke gesprekken gevoerd waarin criminaliteit, drugs- en andere verslavingen niet ontbreken. Er zit een uitgesproken moralist tussen de jongens: 'Hoe smerig ook het werk, je verdient er mooi wel je eigen geld mee.’ Maar de jongste kijkt wel mooi uit: dan maar hangen op de bank met een beetje zakgeld. Een gapende leegte opent zich, door geen goede bedoeling te vullen.
+/- Nederlandse schilders. Drieluik over Potter, Vermeer, Van Gogh. Omdat ze jonggestorven zijn? Om een evangelische visie te geven? Of gewoon een goed kunsthistorisch programma? Afwachten. EO, dinsdag 23.10 uur, Nederland 2.

  • Charlot and Charlotte. Herhaling van zeer geestige vierdelige Deense dramaserie. Toen VPRO, nu in het kader van Nederland 3. Vrijdag, 16.08 uur.