MUZIEK Eagles of Death Metal

GOEDKOPE KICKS?

‘Does humor belong in music?’ vroeg Frank Zappa zich lang geleden af. Met een overtuigend ‘ja’ antwoorden de hoofdleden van Eagles of Death Metal (EoDM), Boots Electric (Jesse Hughes) en Baby Duck (Joshua Homme). Neem alleen maar de karikaturale aliassen, de dubbelzinnige cd-titel Heart On, of de pornosnor van Hughes en je weet genoeg. Zelfs de bandnaam is een grap. Homme (ook frontman van Queens of the Stone Age) krijgt van een kennis de deathmetalband Vader getipt, maar vindt de muziek zo slap dat hij ze ‘The Eagles of Death Metal’ noemt.
Hughes vindt die term goed klinken en probeert naar eigen zeggen nummers te schrijven met een cross-over van het genre en de groep van Don Henley, The Eagles dus, voor ogen. Eind jaren negentig debuteert EoDM op de verzamelreeks Desert Sessions van Homme. Na studiowerk en tournees met zijn andere groep QOTSA sluit Homme zich in 2004 weer bij zijn jeugdvriend aan. Snel daarna volgt het debuut Peace Love Death Metal: succesvol en vol pretentieloze en adrenalineverhogende rock-’n-roll.
Heart On is het derde album, heeft nog steeds dezelfde energie, maar klinkt netter dan de voorgangers. Het huidige EoDM is meer Rolling Stones dan metal en eigenlijk een geëvolueerde versie van de door Homme met de band Kyuss uitgevonden stonerrock. Dit genre, waarin zware, lage gitaarriffs en kale melodieën centraal staan, ontstond begin jaren negentig tijdens lange jamsessies in de Californische woestijn (de legendarische generator parties). QOTSA, Fu Manchu en Hermano zijn navolgers van de stijl en dat geldt in een verder aangepaste vorm ook voor EoDM.
Op Heart On is het stofzand van de gitaarsnaren gepoetst, is het tempo stevig en de toon licht. ‘Can’t afford no cheap thrills’, zingt het duo op het slepende Cheap Thrills. Toch is dat hier wel het geval, want tegenover alle meligheid staat genoeg kwaliteit. I’m Your Torpedo (‘Give me some head & a light’) is bijvoorbeeld een strakke vloervuller en de cheesy handklap in Anything ‘cept the Truth past gewoon erg goed bij de sterke groove.
Natuurlijk is frontman Hughes een wandelend seks-drugs-&-rock-’n-roll-cliché. Teksten als ‘I came to LA to make rock ’n roll/ Along the way I had to sell my soul’ en ‘I wanna be the show piece of her nasty boy collection/ Cause she’s High Voltage’ zijn dus geen uitzondering. Toch brengt hij ze met een dikke knipoog zo overtuigend dat het aanstekelijk werkt. Wat performance betreft lijkt hij op artiesten als Danko Jones of Jon Spencer (luister naar (I Used to Couldn’t Dance) Tight Pants!). Ook zij maken van een concert een belevenis waar je als rockliefhebber een keer bij geweest moet zijn. Hoewel de band deze zomer Amsterdam nog bezocht zal het, met de door hen zo gewaardeerde genotmiddelen hier, vast niet heel lang duren voor je een nieuwe kans krijgt.

Eagles of Death Metal, Heart On (Downtown/V2)