FILM The Unborn

Golf van horror

Critici kunnen onbedoeld interesse voor een film wekken. Neem The Unborn, waarover Claudia Puig in USA Today schrijft: ‘Een lachwekkend slechte horror flick over duivelsbezetenheid, concentratiekampen, genetische experimenten en martelen.’ Hier voegt Nick Pinkerton van The Village Voice nog aan toe: ‘(…) en kabbala en joodse folklore en een dode matriarch en een gillende, slijmerige schedel met sabeltanden’. Slechte film, zo lijkt het. Maar deze dingen maken wel nieuwsgierig.
The Unborn is deel van een nieuwe golf van horror in de bioscoop. Er is ook My Bloody Valentine 3D, een remake van de jaren-tachtigfilm met dezelfde titel. De poster bevat een beeld dat iets in het onderbewustzijn prikkelt: een man met zuurstofmasker en mijnwerkershelm slaat met een pikhouweel in de richting van de kijker. Dat is afgekeken van weer een andere, veel betere film, de thriller Rolling Thunder uit 1977 van John Flynn. Het plagiaat past ook wel, want het eindeloos recyclen van beelden hoort bij de cinematografische horror. Het is alsof de kijker een beeld, vaak gekoppeld aan een weerzinwekkend personage, omarmt als een oude bekende. Daarom zijn er nieuwe versies van Halloween en Friday the 13th en The Last House on the Left. Zo blijven Jason en Michael, de kerel met de pikhouweel en vorig jaar ook Leatherface uit The Texas Chainsaw Massacre, Tobe Hoopers meesterwerk uit 1974, springlevend, gelukkig.
Het interessante is dat sommige van de remakes nogal goed zijn, waardoor de onbedoeld door de Amerikaanse critici gecreëerde verwachtingen worden ingelost. Het plezier dat met deze films te beleven valt, heeft te maken met voorkennis. De makers van The Unborn en My Bloody Valentine 3D kennen hun klassiekers. In het geval van die laatste film komt erbij dat regisseur Patrick Lussier de nieuwe driedimensionale technologie knap toepast om de oude film nieuw leven te geven. Het flinterdunne verhaaltje gaat over een moordenaar in mijnwerkerspak, met masker en helm op en een pikhouweel als wapen, die de inwoners van een stadje in de bergen terroriseert. De sterkste scènes zijn die in de donkere mijn. De tunnels vormen een mooie metafoor voor het onderbewuste: in de tunnels tieren seks en moord welig, driedimensionaal in beeld gebracht. Dat is toch wel spectaculair.
The Unborn is duisterder en klassieker. Het werk herinnert aan de vroege films van de Italiaanse genremeesters Dario Argento en Lucio Fulci, die in de jaren zeventig populaire, Europese horrorfilms maakten met vaak lachwekkende verhaaltjes en personages, maar die in sfeer en stijl onnavolgbaar waren. Net als Fulci, in bijvoorbeeld Seven Notes in Black (1977), streeft regisseur David S. Goyer in The Unborn naar een combinatie van fysieke horror en strakke stilering. De film is donker en koud, en in het visuele zit het abjecte, het element dat de werkelijkheid ombuigt tot iets abnormaals en weerzinwekkends. Hiertoe put Goyer rijkelijk uit William Friedkins The Exorcist (1973); hij kopieert bijvoorbeeld de beruchte scène waarin de bezeten Regan als een spin bij een trap naar beneden scharrelt.
Het verhaal: een jonge vrouw komt in aanraking met een jongetje waarin een ‘dybbuk’ schuilt. In joodse folklore is een ‘dybbuk’ de kwade geest van een zondaar die bezit neemt van een levend wezen. En zie daar maar van af te komen. Een koud kunstje voor een katholiek – dat is bekend sinds The Exorcist. Maar zal het rabbi Joseph Sendak (Gary Oldman) ook lukken?

My Bloody Valentine 3D is nu te zien; The Unborn draait vanaf 26 maart